Recensie

Taylor Swift wil meer zijn dan haar imago, maar dat lukt nog niet

POP
Taylor Swift
Reputation (Big Machine Records)
★★★☆☆

Haar hartzeer werd entertainment, en dat vindt Taylor Swift maar niks. In het cd-boekje legt ze de bedoeling uit van haar nieuwe album ‘Reputation’. Het gedoe om haar exen, dat relletje met Kanye West,  die ruzie met Katy Perry, haar liefdesleven dat entertainment is geworden: ze is er helemaal klaar mee.

Taylor Swift wil met haar zesde album 'Reputation' erin rammen dat ze haar eigen vrouw is. Ze is meer dan haar imago, dat afgietsel wat we van haar kennen. 

Het is een gimmick, natuurlijk. Een kapstok waaraan ze een verzameling popliedjes kan ophangen, om het geheel een zweem van diepgang mee te geven. Want de problemen die aan beroemdheid kleven zijn een afgekloven thema in de popmuziek. Dat weet ze best, ook al sneert ze dat nu dit album zal zijn verschenen, de roddelblogs ongetwijfeld zullen uitpuilen van exegese op haar teksten, die het aantal verwijzingen naar ex-vriendjes zullen opsommen. 

Maar een miljoenenbedrijf als Swift inc. weet donders goed dat negatieve aandacht niet bestaat. Natuurlijk is het nooit prettig wanneer er smakeloze onzin over je wordt geschreven, maar je zou denken dat één van de rijkste sterren in de entertainmentindustrie dit misschien een beetje zou kunnen relativeren.

Interessanter is een ander punt dat ze aanstipt. Over het construeren van je eigen identiteit, over hoe haar generatie fans de eerste generatie is wier identiteit – hún reputatie – volledig kan worden vormgegeven dankzij het internet. Een valide observatie die best een artistieke uitwerking verdient. 

Gelegenheidsseks

Alleen slaagt Swift er op ‘Reputation’ nergens in die diepgang over te brengen in de muziek.

Want catharsis ontbreekt volkomen. Haar teksten ontstijgen clichématige bespiegelingen over gelegenheidsseks en volwassen worden maar nauwelijks. Wat ze van alle shit heeft geleerd is dat al die dingen waarvan ze wéét dat ze haar reputatie niet ten goede komen stiekem toch heel fijn zijn. En ze die dus toch maar doet. Drinken. Sjansen. Feesten. Wel, good for you, Taylor. Als de pragmatische strofe 'This is how the world works / you gotta leave before you got left' ('I Did Something Bad') illustratief is voor wie ze geworden is, dan heeft al dat gedoe haar blijkbaar geen prettiger persoon gemaakt.

Maar goed, we hebben het hier over het grootste popalbum van het jaar, niet een filosofische beschouwing van de Zeitgeist. Des te spijtiger is dat ook muzikaal het album niet overdondert. Swift leunt hier op twee popschrijvers van formaat: het Zweedse hitgenie Max Martin en new kid in town Jack Antonoff. Maar ook zij laten deze kans om echt iets nieuws te doen onbenut. 

Martin gooit in zijn tracks alle poptrends van de afgelopen drie jaar in de blender, en drenkt het in die zware wroempf-synths die hij ook al aan Katy Perry heeft opgedrongen. De Zweed vinkt keurig de sjabloontjes af, zonder de nummers – of Swift – een eigen identiteit mee te geven. Het bubbelige 'Gorgeous', het door Future en Ed Sheeran voortgedreven ‘End Game’, het stoere vuistmaak-nummer ‘Don’t Blame Me’: állemaal vakwerk, maar ook mindere zangeressen als Swift hadden hier prima mee weg kunnen komen. Openingsnummer ‘…Ready For It’ is wat dat betreft nog het meest onderscheidend. Tekenend is ‘King of My Heart’, melancho-pop van de bovenste plank: op zijn mooist wanneer de stem van Swift haast onherkenbaar vervormd wordt.

Maar songschrijver Jack Antonoff maak het helemaal bont. De nummers die hij leverde (vooral ‘Dress’ en ‘Call it What You Want’) klinken alsof hij overblijfsels van zijn studiosessies met Lorde nog maar eens heeft opgewarmd, en ze ongegeneerd aan La Swift heeft voorgeschoteld. Hier kopieert Swift plots het geluid van Lorde, incluis haar manier van zingen. En precies daar zit het probleem van dit album - nergens is Taylor Swift onderscheidend. Zichzelf. Leuke nummers, daar niet van, maar nergens horen we wat haar anders maakt dan al die andere popsterren. Swift is niet meer dat countrymeisje uit Nashville, niet langer die girl next door die naar de grote stad verhuist. Maar wie ze dan wel is, blijft schimmig. 

En toch. Dit is geen slecht  of saai album. Er staan oorwurmpjes tussen, je kunt ermee dansen, je kunt ermee huilen. Maar het is jammer dat Taylor Swift, die in duistere klanken en directe teksten duidelijk afrekent met hoe de wereld haar ziet, daarbij vergeet te vertellen hoe de wereld haar móet zien. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden