De ene ping is de andere niet. Er zijn triangels in allerlei formaten. Beeld Hollandse Hoogte / Lebrecht Music + Arts

Recensie Muziek

Tatiana Koleva bewijst: de ene ping op de triangel is echt de andere niet

Klassiek

Tatiana Koleva/Youth Percussion Pool

How to play the triangle

★★★★☆ 

Over de treurige triangel worden vaak grappen gemaakt, de een nog flauwer dan de ander. Maar de ene ping op het metalen driehoekje is echt de andere niet. Aan dit kneusje van de slagwerkafdeling in een symfonieorkest, ook te vinden in menige kleuterklas, kleven onvermoede mogelijkheden.

Zoveel werd vrijdagavond duidelijk in het Groningse Prins Claus Conservatorium tijdens een concert met als titel ‘Ode: How to play the triangle’. Het concert was een animerend en interactief onderdeel van het Peter de Grote Festival, een kamermuziektiendaagse die zich elke zomer afspeelt op karakteristieke locaties in Noord-Nederland.

Lofzang

De titel verried al dat we een lofzang zouden krijgen op dat in een gelijkzijdige driehoek gebogen staafje, alsmede onderricht in hoe zo’n ding goed te bespelen. Ruim een uur voor aanvang was er zelfs een workshop voor geïnteresseerden, die zich onder professionele begeleiding konden voorbereiden op de dingen die komen gingen. Die lokale talenten hadden dus een voorsprong toen we tijdens het concert allemaal een triangel in handen kregen geduwd, en onder leiding van marimbaspeler en componist Tatiana Koleva naar hartelust mochten meppen.

Op het podium stond een stellage met daarop plaats voor vijf slagwerkers. Er hingen vijftien triangels aan en helemaal vooraan stond een bouwsel waaraan nog eens vijf enorme triangels bungelden. De grootste had drie zijden van ruim één meter. Daarop leefden Koleva en de leden van de Youth Percussion Pool zich uit tijdens David Dramms intrigerende stuk ‘Scaffolds & Triangles’. In die compositie bleek al in hoeveel verschillende kleuren zo’n triangeltik kan verschieten.

Opmars

Sinds Franz Liszt de triangel in het derde deel van zijn Eerste pianoconcert promoveerde tot solo-instrument is het via symfonieën van Brahms en Dvorák aan een emancipatoire opmars begonnen. Hedendaagse componisten, verzot op slagwerk, hielpen de triangel verder. Koleva vroeg Amerikaanse componisten die in Nederland wonen om stukken te schrijven voor een programma met Bernsteins ‘West Side Story’ als uitgangspunt, en het resultaat was bijzonder. De triangel zelf speelde niet altijd een hoofdrol, maar was ook symbolisch als underdog aanwezig. Zoals in Vanessa Lanns pakkende ‘I’m Migration’, waarin uiteindelijk zes slagwerkers met twaalf stokken zich verdringen (vol is vol) rond één veel te krappe ­xylofoon.

Uitsmijter was Koleva’s swingende bewerking ‘On the West Side Story’, waarin al die marimba’s onvermoede klanken produceerden. 

Peter de Grote Festival, t/m 27 juli: peterdegrotefestival.nl. ‘How to play the triangle’, nog te horen op Grachten­festival Amsterdam (18/8), November Music Den Bosch (3/11), De Doelen Rotterdam (8/11) en Bimhuis Amsterdam (24/11).

Lees ook:

De drie dreunen van Mahler

Mahler zocht naar een geluid dat de fatale klap van het noodlot kon verklanken. Hij beschreef het geluid als volgt: ‘Kort en machtig, maar dof in resonantie met een niet-metalig karakter (als het vallen van een bijl)’. Omdat het ‘instrument’ voor zo’n klap niet tot het standaard-instrumentarium behoort, laten orkesten meestal zelf een kist en bijpassende hamer bouwen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden