Opinie

Subtiel-poëtisch en snoeihard danstheater

Als opening had het hedendaagse dansfestival Julidans geen betere voorstelling kunnen selecteren dan ' d'avant' van het theatrale wonderkind Sidi Larbi Cherkaoui. Het is een vliegende start met volbloed danstheater dat aanspreekt op verschillende niveaus en aantoont dat dans nog altijd een toekomst heeft. Cherkaoui is als choreograaf verbonden aan Alain Platels immer spraakmakende Les Ballets C de la B en in ' d'avant' vinden hij en zijn drie theatervrienden Damien Jalet, Juan Kruz Diaz en Luc Dunberry elkaar in de liefde voor middeleeuwse polyfone zang die naast de dans live door hen ten gehore wordt gebracht.

De gezangen markeren scènes die langs grove lijnen rond een plein in aanbouw spelen en streng meditatief, dan weer in burleske slapstick een treffende maatschappelijke spiegel voorhouden. Knap hoe aan de hand van historische gezangen de lijn naar hedendaags onvervuld verlangen en maatschappelijke onrust wordt getrokken. Religieus fanatisme vloeit moeiteloos over in voetbalgekte, Cherkaoui transformeert van een ongerept bruidje in een rouwende zwarte weduwe die in één doorgaande beweging ten slotte ook zelf ten grave wordt gedragen. Het onontkoombare van deze productie zit ' m in de luchtigheid waarmee een moralistisch vingertje wordt omzeild. De stenen van het plein worden losgewrikt om een fragiele toren te bouwen waarop de dansers zich steeds behoedzamer staande moeten zien te houden; de overgebleven stenen worden fanatiek achter elkaar opgesteld en als bij het krankzinnige televisieproject ' Domino-D-Day' in één omvallende trek tot omvallen gebracht. Het zijn dergelijke contrasterende beelden die op het netvlies branden en een liefdevol licht werpen op de kwetsbaarheid van het mysterie mens.

Zo poëtisch en uitgebalanceerd Sidi Larbi Cherkaoui zijn danstheater benadert, zo nietsontziend gaat de Franse danskunstenaar Christian Rizzo te werk in zijn dans/geluid/lichtinstallatie ' Autant voulair le bleu du ciel et m'en aller sur un âne'. Rizzo's ' in your face'-aanpak werd een paar toeschouwers te veel die dan ook de zaal verlieten, de overblijvers waren getuige van bewegingsgeluiden die live gesampled in een oorverdovend klankbehang opgingen en eindigden in een technopunk performance die niet zou misstaan in het voorportaal van de hel. Gaandeweg transformeerde Rizzo, inventief citerend uit streetdancevocabulaire, via een zelfmutilatief kirrend meisje met honderden groene glitters en pailletten tot een reuzenscarabee. Rizzo's gepeperde beelden en zijn aan hysterie grenzende dansante lef schalde letterlijk nog lang tussen de oren na, uiteindelijk wegebbend in de wetenschap een verontrustende associatieve theaterervaring te hebben opgedaan.

Kom in een schraler wordend Nederlands dansklimaat nog maar eens om dergelijk dans(theater) van vlees en bloed. Julidans bewijst met beide voorstellingen danstheater te presenteren dat in alle verscheidenheid zijn publiek subtiel poëtisch of juist snoeihard bij de kladden weet te grijpen. Een verademing naast andere dansfestivals. Dus: óp naar de Leidsepleintheaters waar Julidansvoorstellingen nog tot en met 16 juli te zien zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden