Opinie

Striphelden komen achter gaasdoek tot leven

Suske en Wiske beleven hun tweede avontuur in musicalland. Alsof ze zo uit de strip geklauterd zijn, gaan ze dit keer op spokenjacht. Twee maanden speelde het Vlaamse gezelschap op een vaste plek in België. Vanaf afgelopen zondag reizen ze door Nederland, waar de eerste voorstellingen bijna de mist in gingen.

Bianca Bartels

Het decor paste namelijk nauwelijks in schouwburg 'De Maagd' in Bergen op Zoom. De eerste rijen stoelen konden daardoor plotseling niet meer gebruikt worden. En toen ook de bewegende lampen en de projectiebeamer het begaven, werd de voorstelling bijna afgelast. Met kunst- en vliegwerk werd alles min of meer gerepareerd, zodat het publiek, met inmiddels veel jengelende kinderen, na anderhalf uur wachten toch om half zes de voorstelling kon zien. Dat die kinderen niet door hun moeheid en honger -de voorstelling duurde tot acht uur!- afhaakten, en rumoerig werden, zegt heel wat over de voorstelling. Blijkbaar wisten de Vlaamse vrienden genoeg te boeien. Belangrijke krachten in de voorstelling zijn de projectiebeamer en tientallen typische Suske en Wiske-tekeningen van tekenaar Paul Geerts.

Het stripverhaal wordt gedeeltelijk op een gaasdoek geprojecteerd. Zo komt in het begin een landschap voorbij, terwijl je achter het doek de echte Suske en Wiske ziet, onderweg met hun vrienden in een auto. Je kijkt dus gedeeltelijk door de tekeningen heen waardoor de strip echt tot leven komt. Een erg leuke vondst. Daarbij toont de voorstelling de te verwachten karikaturen: de nieuwsgierige, avontuurlijke Wiske, gewapend met pop Schanulleke, haar brave vriendje Suske, sterke beer Jerom die met zijn hand een getekende trein vol spoken laat ontsporen, tante Sidonia met grote gele kuif en strijkplanklijf -erg komisch gespeeld door Jeroen Maes met falsetstem-, en natuurlijk de eigenwijze onnozelaar Lambik die als hij niet op een woord kan komen een spelletje 'Hints' speelt. Ronald Van Rillaer, die ook in de eerdere musicalreeks al Lambik speelde, stal de show toen hij zondag eerst de spookjes en later ook de hele zaal manieren ging leren door ze een dansje en liedje mee te laten doen.

Verder heeft de voorstelling eigenlijk weinig te bieden. Het verhaal begint heel traag, het zit vol niksige opvulliedjes die het verhaal ophouden, en de liedteksten zijn al helemaal niet bijzonder: zoetzijig en niet aanstekelijk. Bovendien klonk de elektronische muziekband nogal blikkerig en waren de acteurs vaak moeilijk te verstaan door de matige versterking én de Vlaamse tongval die voor Nederlandse kinderen niet zo vanzelfsprekend is. Toch leefden de kleuters erg mee met Suske en Wiske die eerst per ongeluk zes spookjes laten ontsnappen en ze daarna weer moeten vangen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden