Millie Bobby Brown (Eleven) en Sadie Sink (Max) in het derde seizoen van ‘Stranger Things’.

De Serie Stranger Things 3

Stranger Things laat zien hoe alles verandert

Millie Bobby Brown (Eleven) en Sadie Sink (Max) in het derde seizoen van ‘Stranger Things’. Beeld Netflix

Voor het derde seizoen van ‘Stranger Things’ grijpen de makers terug op de succesformule van het eerste deel: brutaal, fris, eng en vermakelijk.

Toegegeven, beste lezer, het is een stokpaardje van recensent dezes. Zaniken over geweldige series met een keurig afgehechte reeks, die vervolgens een overbodig vervolg krijgen, alleen maar omdat Netflix het zonde vindt de opgebouwde fanbase te verspillen aan zoiets commercieel oninteressants als één seizoen. Vaak krijg je dan een miskleun. Een gekunstelde verlenging. Gemakzuchtige scriptschrijvers, die genoegen nemen met on­geloofwaardige plotwendingen.

Dat dreigde met het fantastische ‘Stranger Things’ ook te gebeuren. Het tweede seizoen voelde gehaast, had een vreemde subplot – waarom hing Eleven plots rond met een bende punkers? – en de spanning van het onbekende was eraf. En het unique sellingpoint – het gekoketteer met de popcultuur van de jaren tachtig – werd meer en meer een gimmick.

Beeld Netflix

Bovendien: hoe groot is de kans dat het kleine, slaperige dorpje Hawkins, Indiana, tot twee en nu dus drie keer toe op rij wordt geplaagd door wel heel erg gekke, ­bovennatuurlijke, interdimensio­nale zaken?

Aandoenlijke tienerhumor

Dat vraagt wat van de kijker, dus daar moet je als maker iets tegenoverstellen. En was Stranger Things in het tweede seizoen nog wat zoekende, het derde is gelukkig als vanouds. Brutaal, fris, eng en vermakelijk. Met de juiste balans tussen aandoenlijke tienerhumor en spannend gegriezel.

Wat is er aan de hand? Nou, die poort naar Het Ondersteboven, die zo heldhaftig werd gesloten door Eleven, dreigt weer te worden geopend door kwaadaardige Russen. Daarnaast is er de vorige keer iets achtergebleven, iets dat groeit en zich laaft aan de inwoners van Hawkins.

Verder zijn die schattige kinderen niet langer kinderen, maar pubers. En pubers hebben problemen met autoriteit, hebben onredelijke woedeaanvallen. Ze houden zich niet langer bezig met nerdy, kinderachtige bordspelletjes, maar met de andere sekse. Niet alleen vriendschappen zijn hierdoor niet meer wat ze geweest zijn, Amerika zelf verandert ook. Een spiksplinternieuw winkelcentrum is de heraut van de nakende dood van small-town USA. Hiermee maken de makers de expliciete nostalgie waar de serie op drijft ook impliciet: die geborgenheid van onze jeugd, het veilige kleindorpse leven: alles verdwijnt, alles verandert.

Maya Hawke (Robin), Joe Keery (Steve) en Gaten Matarazzo (Dustin) in het derde seizoen van Stranger Things. Beeld Stranger Things - Netflix

Ondertussen is dit seizoen ook gewoon een ouderwets avontuur, dat qua toonzetting zeker niet toevallig doet denken aan eighties-klassiekers ‘The Goonies’ of ‘Back to the Future’. En gimmick of niet, het blijkt een heerlijk spelletje om alle knipogen, referenties en hommages aan de jaren tachtig te spotten. Dat genoemde unique sellingpoint is nog wel even houdbaar.

Gelukkig maar. Want ja, ook al is aan het eind de rust in Hawkins weergekeerd, ook hier wordt de poort duidelijk opengezet naar nóg een volgend seizoen. Deze derde reeks van Stranger Things bewijst dat dat niet altíjd een slecht idee hoeft te zijn.

Het derde seizoen van Stranger Things is te zien op Netflix. In ‘De Serie’ wordt iedere week een serie of een podcast besproken, die te zien is op tv, Netflix of ergens anders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden