Strakke sets, maar toch zware benen

Them Crooked Vultures op Lowlands (EPA) Beeld EPA
Them Crooked Vultures op Lowlands (EPA)Beeld EPA

Kan popfestival Lowlands zonder een handvol topnamen? Drie dagen pop is een lange ruk. En de kleine juwelen gaven niet genoeg schittering.

Zaterdagochtend, dag twee van Lowlands 2009. De vrijdagse dansnacht zit nog in de voeten en het programmaboek wordt er eens op nageslagen. De vinger glijdt langs het aanbod, maar blijft nergens op hangen, gaat nergens driftig op een bandnaam tikken. Wat zal het worden vandaag, waar vinden we de highlights? Lastige keuzen.

Net na het middaguur maar eens naar tent Bravo, voor een vast element de afgelopen jaren in de programmering: een blok nederhop. Van Jiggy Djé en Winne, maar vooral Fakkelbrigade, het project van Opgezwolle-rappers Rico en Sticks met beatmaker A.R.T., aangevuld met Typhoon en James, en inclusief gastoptreden van saxofonist Benjamin Herman.

En jawel, hetzelfde jaarlijkse verschijnsel: boem, de Bravo ontploft. Op Tot Hier (en niet verder), een ‘serenade’, wordt woordelijk meegezongen en de planken vloerdelen golven onder de Opgezwolle-kraker Hoedenplank (‘tast toe, proef die woofer’). Het publiek wordt perfect bespeeld in een set waarin alles klopt, die zo afwisselend is dat hij bijna gechoreografeerd lijkt, met beats hard maar open, en humor, in slimme raps die ook nog eens prima zijn te verstaan. Wat een feilloze show. Het loopt tegen 3’en en zo heb je toch je eerste kick te pakken, de spierpijn vloeit uit de benen.

Kan een popfestival zonder een handvol topnamen, een tentstokgeraamte dat een zeil van drie dagen pop kan spannen? Het publiek verwent Lowlands, dat in de voorverkoop toch wel uitverkocht raakt, al is er nog geen programma bekend, en zo ontbreken dit jaar de echt grote bands waarom het nu draait in de pop, of een Bruce Springsteen (Pinkpop) – namen waarvoor de Ahoy volloopt. Alleen de Britse Arctic Monkeys staan geprogrammeerd op de late zondagavond, daaromheen hangen vooral bands waarnaar je nieuwsgierig bent, of die je in de kleinere popzalen al eens hebt gezien en goed bevonden. Maar drie dagen pop is een lange ruk, je hebt de pep nodig van onweerstaanbare muziek die je aan je haren omhoog trekt.

Op zoek naar energie dus, bijvoorbeeld in tent India bij Patrick Wolf, een morsige dragqueen met peroxidehaar en goed voor prachtige, extatische popliedjes die ook dankzij meeslepende toetsen en viool doen denken aan het Canadese Arcade Fire. Wolf blijkt zo’n aangename verassing waar je tegenaan hoopte te lopen, de volle India laat zich inpakken en denkt: daar gaan we meer van horen.

Dan naar het programmaonderdeel ‘nog niet bekend’, de lacune in het blokkenschema, eind zaterdagmiddag. Het moet toch raar lopen wil hier straks niet Them Crooked Vultures opkomen – de supergroep van Dave Grohl (Foo Fighters), John Paul Jones (Led Zeppelin) en Josh Homme (Queens of the Stone Age) – en zo denkt blijkbaar heel Lowlands erover.

De geruchten waren te sterk, en een half uur voor aanvang van het ‘geheime’ concert loopt tent Grolsch bomvol, plus de wijde omgeving erbuiten. Ja dus, ze spelen, en worden daarmee onherroepelijk een zaterdags hoogtepunt met een stomende set woestijnrock. De taferelen rondom Grolsch zijn sensationeel: buiten de tent vormt zich een publiek van tweeduizend man rondom een videoscherm, nog nooit vertoond op Lowlands. Het is wrede concurrentie voor het Britse Maxïmo Park, dat dan in een driekwart lege tent Alpha speelt.

Een tegenvaller is de hillbillyband Assjack van Hank III, kleinzoon van countrylegende Hank Williams sr. Cowboyclichés, witte hoeden, en ‘jippie-ay-ye’s’ doen de gedachten uitgaan naar de cowboyshow in Disneyland, al ziet het publiek genoeg aanleiding voor een polonaise.

Superieure luistermuziek volgt in de Grolsch, van de countryrockband Wilco die de gitaren laat parelen en soms verwoestend scheuren. De samenzang met zanger Jeff Tweedy gaat recht naar het hart en biedt een mooi rustpunt halverwege het festival.

Op zondag geeft het New Yorkse Vampire Weekend een subliem staaltje stijlen mengen. De band maakt vrolijke britpop en hint in puntige ritmes en groovey afrobeat naar Talking Heads en Paul Simons Graceland.

Maar op deze slotdag komen ook de zwakke kanten van het programma nadrukkelijk in het zicht. De Arctic Monkeys trekken om 10 uur ’s avonds met het onbekende werk van de derde plaat Humbug, die dit weekeinde is uitgebracht, het nagenoeg complete Lowlandspubliek naar de tent. De set is superstrak, maar de drukte in de Alpha kan ook worden verklaard doordat er op dat moment weinig anders te beleven is.

Gekker maakt rapper Snoop Dogg het vijf uur eerder, door ook twintigduizend man naar de Alpha te halen. Het verkeer loopt vast, gekte in de tent en zweten in de massa buiten. Het lijkt wel of Snoop Dogg populair is in Nederland, maar dat is hij niet. Hij zou met veel moeite een Heineken Music Hall uitverkopen, maar is nauwelijks nog relevant te noemen, getuige ook de openingsklanken van zijn set: de Carmina Burana van Carl Orff. Die koorklanken zijn al eens eerder gebruikt. Maar Lowlands loopt uit voor een bekende naam, want op de andere zeven muziekpodia staat gewoon even niets bijzonders.

Zo worden de benen toch weer zwaar op de slotdag, en blijft de indruk achter dat op Lowlands de kleine juwelen niet genoeg schittering gaven voor een briljante editie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden