Review

Sterke wielerverhalen krijgen kleur dankzij gepeperde stijl

Wat is het toch, die primitieve liefde voor zo'n suffe tweewieler met krom stuur? Waarom zoveel vrije tijd verloren aan een peloton renners, waarvan minstens de helft zo dom is als de dijbenen dik zijn?

Waarom zo opgaan in een wereld vol louche zakenlieden, vage dokterspraktijken en schreeuwerige randfiguren? Ik weet het niet. Behalve aan namen als Jo de Roo, Gerben Karstens en Jan Janssen vergaapte ik me vroeger meteen al aan hun truien. Het blauw van Willem II-Gazelle, wow. Karstens, en later Kuiper (zie foto) in het Peugeot-shirt met de zwart-wit geblokte baan over de buik; eindeloos. De liefde werd nog groter met de komst van de eerste tv-beelden. Eindspurts op wielerbanen zag je, enkelingen in de kale bergen. De dood van Tommy Simpson precies dertig jaar geleden op de Mont Ventoux. Wielrennen was schoon maar gevaarlijk, triest en goddelijk tegelijk. Ik hoop dat Bernlef, Fens of Tim Krabbé ooit nog eens een roman over die jaren van Simpson, Janssen, Merckx en de maanlanding zal maken. Een soort 'Hersenschimmen' voor wielrenners zeg maar. Het zou een verademing zijn na de wielerlectuur die nu op de markt verschijnt. Want of je nu het pas verschenen 'Bravo les Hollandais!' van radioverslaggever Jeroen Wielaert, 'Heersers van de Tour' van Wout Koster en Martin Ros of 'De wielergoden van de lage landen' van de Vlaamse journalist Jacques Sys neemt, het is alles meer van hetzelfde. De boeken staan stuk voor stuk vol met net te makkelijk in elkaar geflanste portretjes van grote winnaars die hun verhalen al duizend x vertelden. Gevolg: steeds dezelfde uitspraken tot je er wee van wordt. Zo ben ik gek op Kuiper, die 20 jaar geleden de Tour-etappe naar Alpe d'Huez won, maar lees je zinnen als 'Zijn ogen beginnen te glimmen, er beweegt iets van trots om zijn lippen', dan denk je: Wielaert, blijf roepen in die microfoon van je, maar alsjeblieft, schrijf niet. Kuiper wil ik, niet de boeketreeks. Bij Ros en Koster precies hetzelfde. Wat moet je met volzinnen over Indurain (ook wel El Callado, 'de zwijger', genoemd) in de stijl van 'El Callado toont zich de ware zwijger' en 'Er sloeg een vlam van teleurstelling over Spanje'. Nooit gezien, zulke vlammen. Maar misschien hoort het wel zo. Want, zei Jeroen nog net voor hij naar Frankrijk vertrok, 'wielrennen is hard, daar schrijf je geen doetjesverhalen over.' Tja, dat was ik onder het lezen even vergeten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden