Review

Springsteen overtuigt als verteller over Amerika

Bruce Springsteen & E Street Band. Gezien zaterdag 1/12 in Gelredome in Arnhem. Op 18 juni 2008 staat hij in de Amsterdam Arena.

Als hij vrijdag had moeten spelen, was het ongetwijfeld ’ugly’ geweest, zegt Bruce Springsteen, en hij biedt vriendelijke excuses aan voor de vertraging door zijn flinke verkoudheid. Enkele muziektoeristen bespreken hoe ze plotseling een nieuw vliegticket moesten regelen, maar de meeste fans in het Gelredome in Arnhem zijn allang blij dat de rocker uit New Jersey alsnog optreedt.

Springsteen zelf heeft zich een dag langer in de Nederlandse identiteit kunnen verdiepen. En dus opent het concert met een dapper solerend draaiorgeltje, draagt hij de rockversie van ’Santa Claus Is Coming To Town’ op aan Sinterklaas en laat hij blijken flink op de taal geoefend te hebben:,,Is niemand ziek?’’

Zwarte jeans en overhemd, een gebruikelijk net-wakker-kapsel en een gezicht vol grimassen dat met de jaren alleen maar krachtiger wordt. Dat hij herstellende is, is hem niet aan te zien, en weerhoudt hem er niet van twee uur lang voluit te gaan. Samen met zijn E Street Band, een hecht collectief van vakmuzikanten dat al jaren meegaat, brengt hij voornamelijk energieke rocksongs die, hoe onstuimig soms ook, altijd wel iets opgewekts houden.

Gitaristen Nils Lofgren en Steven Van Zandt (tevens The Sopranos-acteur), violiste-vocaliste Soozie Tyrell, de markante saxofonist Clarence Clemons en drummer Max Weinberg, het kost ze geen moeite The Boss te volgen of zelfs aan te jagen. Dat hoge energiepijl is uiteindelijk ook een manco: het concert zakt in bij gebrek aan variatie en rustmomenten. Geen tijd voor massale intimiteit.

Maar overtuigend blijft Springsteen, als verteller van verhalen over het Amerika van de gewone man. Op zijn nieuwe album ’Magic’ zingt hij over meisjes die hem op weg naar Frankie’s Diner passeren (’Girls in their Summer Clothes’), over lucky towns die hun armen om de bewoners heen slaan (’Long Walk Home’) en over tragische figuren zoals de gestorven ’Gypsy Biker’. Zijn vrienden poetsen het chroom van zijn motor nog eenmaal op.

Waren de albums ’The Rising’ (2002) en ’We Shall Overcome: The Pete Seeger Sessions’ (2006) reacties op de wereld na 11 september 2001 en de gevolgen van het Bush-beleid, ’Magic’ is geen politiek album. Toch zijn veel teksten kritisch en duiken her en der oorlogsmetaforen op (’Last to Die’). Ook hebben zijn praatjes tot het publiek vaak met de VS te maken. Titelnummer ’Magic’ ,,gaat niet over magie maar over trucjes. We leven in een tijd waarin de waarheid verdraaid wordt tot een leugen, en de leugen tot een waarheid.” En ’Living in the Future’ ,,gaat niet over de toekomst maar over vandaag. Niet over oorlog maar over slapen.” De VS veranderen, bijvoorbeeld op het gebied van privacywetgeving, terwijl iedereen zit te pitten, zegt hij.

Gevoelsmatig is de klassieke meezinger en -danser ’Dancing in the Dark’ de finale, maar Springsteen stuurt zijn fans naar huis met het visioen uit het slotnummer ’American Land’, gebaseerd op dromen van immigranten. Amerika: het land waar diamanten op de stoep liggen, bier uit kranen stroomt, alle vrouwen zijde en satijn dragen en kindersnoep aan bomen groeit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden