Springen, dansen, huilen en huiveren op Lowlands

null Beeld anp
Beeld anp

Zoals de brandende zon 's avonds kortstondig werd ingeruild door hevige slagregen, was de tweede Lowlands-dag er eentje van uitersten. De staccato rockmachine van De Staat stond tegenover de zwierige jazz van Kamasi Washington, de hoekige samples van nieuwkomer Jack Garratt hoorde je tegenover de britpop van de nukkige veteraan Noel Gallagher. Lowlands dag 2 was er één van levensvreugde bij Broederliefde, en weltschmerz bij Sigur Rós.

Joris Belgers

De renaissance van de Nederhop
Hiphop heeft de naam dat het niet zou werken, op een popfestival als Lowlands. Waarom dat is, en of dat eigenlijk zo is, geen idee, maar deze editie van Lowlands doet hard zijn best het tegendeel te bewijzen. Er staat opvallend veel hiphop op het programma, en veel van de acts bewijzen dat hiphop, urban, trap, neosoul, dancehall, Rotterdamse straatrap en aanverwante muzieksoorten prima gedijen in de Flevopolder. Gemene deler: springen!

Zo was daar gistermiddag de absolute zegetocht van Broederliefde, het Rotterdamse kwartet dat stiekem bezig is de best verkochte - of dan toch in elk geval best gestreamde - plaat van het jaar te scoren. En nee, ze zijn niet 'alleen maar groot op YouTube'. Want in het echte leven is de hiphopformatie ook mega, zo bewezen ze gistermiddag, door de Heineken-tent finaal aan gruzelementen te spelen.

Hoogtepunt van de show, misschien wel van Lowlands, was toen mc's Jerr, Emms, Sjaf en Mella het publiek opriepen van links naar rechts te rennen in de propvolle tent - en zo geschiedde. 'Dit gaat foutttt', huiverde een meisje in het publiek vooraf, maar het ging helemaal niet fout, want de hiphopformatie uit Rotterdam maakte er bovenal een ontzettend liefdevol feestje van. Ook viel op hoe goed de vier entertainers op elkaar waren ingespeeld. Vloeiend vulden ze elkaar, vlotjes verliep de interactie met het publiek. Spelen op Lowlands was een droom die uitkwam, riepen ze. Hard werken loonde. "Ze zeiden dat dit niet zou kunnen op Lowlands!" Nou, dat kon dus wel, waarvan akte.

Een maatje kleiner maar minstens zo doldwaas was de groep De Likt, met hun rauwe dancerap, al vroeg in de middag in een tjokvolle X-Ray. Nu is het een beetje flauw om de drie het Rotterdamse antwoord op De Jeugd van Tegenwoordig te noemen, maar het is wel zo. Alles in Rotterdam is net wat hoekiger, net wat vuiger, net wat smeriger dan in de hoofdstad. Zo ook De Likt. Maar wat een festijn, stagediven rond het middaguur, terwijl de meesten de slaap nog uit de ogen wreven.

Ook Sevn Alias hadden ze vooraf gewaarschuwd dat het Lowlands-publiek 'niet met hem zou willen chillen', vertelde hij vanaf het India-podium. Nou, dat viel mee. Goed, hij moest wat meer moeite doen dan Broederliefde om het publiek mee te krijgen. Sevn Alias is wat afstandelijker, wat rauwer, ook wilde het niet helpen dat hij een keur aan gasten het podium op haalde waardoor de focus in de show wat verwaterde. Jammer, want zelf was hij een van de betere rappers op Lowlands, wat werd onderstreept toen hij midden in het concert een gouden plaat voor zijn track 'Woosh' kreeg uitgereikt.

M83 & Sigur Rós
Dan: het andere uiterste. Als je hiphop aan de ene kant van het muziekspectrum plaatst, zitten bands als Sigur Rós en M83 zo'n beetje helemaal aan de andere kant van het spectrum. De, hoe laten we het zeggen, wat serieuzere bands, voor de wat serieuzere mensen.

M83 is het muziekproject van de Fransman Anthony Gonzalez, die nogal een passie heeft voor filmmuziek. En dat is goed te horen is in zijn synthpopformatie M83. Op plaat klinkt M83 nogal uitgesponnen, bezwerend, soms tegen het pathetische en kitscherige aan. Maar live staat de band als een dampende dancemachine. Vanaf het begin overrompelt M83 met geweldig geluid en dito lichtfestijn, en hoef je er als publiek helemaal niet van te balen dat je het feestje van Disclosure aan de overkant mist.

Voor Sigur Rós moet je een beetje je best doen. Om te beginnen moet je komen opdagen. Sigur Rós had in verleden nooit moeite om Lowlands plat te spelen, dit jaar was dat anders, in een slechts halfgevulde Alpha. Zat iedereen nog aan het diner, zo vroeg op de avond? Is Sigur Rós zelfs al te belegen voor de jonge, hippe festivalbezoeker? Hoe dan ook - zij die er niet waren misten een uur aan verzwelgende hypnose.

Maar, nogmaals, daar moet je een beetje je best voor doen. Je moet je ervoor openstellen, zoals dat heet. Laat je helpen door die fenomenale visuals, onder andere bestaand uit een hekwerk aan LED-buizen. Die lange hoge, ijle uithalen van zanger Jónsi moet je over je heen laten spoelen. Zijn bezwerende tonen die hij met strijkstok uit zijn verweerde gitaar wringt moet je ondergaan. Je moet je niet gaan irriteren aan die maar voortdurende falset, en je moet ook niet gaan bedenken dat ze vanavond wel erg vaak hetzelfde effect herhalen - afgezien van wanneer drummer Orri Páll Dýrason even het podium verlaat en de band de ruimte neemt voor de indringende ballade 'Vaka'.

Waar zanger Jónsi over zingt? Geen idee, want je kunt er vanuit gaan dat bekant niemand op Lowlands IJslands verstaat, laat staan het door Jónsi zelf verzonnen Hopelandic. Maar wat het ook is, het moet hem verdomde zeer doen. Want wat was het tranentrekkend mooi.

De drie tenoren Henk Poort, Marco Bakker en Ernst Daniël Smid brachten samen met het The New Symphonics Orchestra een muzikaal eerbetoon aan de sterren die ons ontvallen zijn. Beeld anp
De drie tenoren Henk Poort, Marco Bakker en Ernst Daniël Smid brachten samen met het The New Symphonics Orchestra een muzikaal eerbetoon aan de sterren die ons ontvallen zijn.Beeld anp

Meezingen om de taal en de dood
Nog twee opvallende invullingen op het affiche: de taalles van Amerikaanse taalcoach Buffi Duberman, die Nederlandse popartiesten helpt bij hun Engelse uitspraak en grammatica. In de Bravo trapte ze samen met cabaretière Carolien Borgers en talloze gastmuzikanten de dag af met een lange meezing-taalles. Leren hoe je precies de gebiedende wijs gebruikt met Rage Against the Machine, zo ongeveer.

Voor een andere meezingpartij kon je even later ook goed terecht in de grote Alpha voor het Tributo 2016. Want op deze Lowlands word niet alleen het leven veelvuldig gevierd, ook de onvermijdelijke dood werd in herinnering gebracht door de drie tenoren Henk Poort, Marco Bakker en Ernst Daniël Smid. Samen met het The New Symphonics Orchestra brachten ze een muzikaal eerbetoon aan de sterren die ons ontvallen zijn, zoals Johan Cruijff ('er is een Amsterdammer doodgegaan'), David Bowie kwam voorbij ('Let's Dance'), en natuurlijk, tot slot, een prachtig meezingfestijn met 'Purple Rain' voor Prince, wie anders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden