Opinie

Springdance heft grenzen tussen theaterdisciplines op

Spingdance festival met diverse voorstellingen in Utrecht, gezien t/m 28/4. www.springdance.nl

Springdance, het tweejaarlijkse festival voor eigentijdse dans en performance, verbreedt de kunstbeleving door de grenzen tussen theaterdisciplines op te heffen. In vorige edities leidde dit bij een aantal makers tot navelstaarderige vormexperimenten over wat dans kan of moet zijn, maar in deze editie bekommerden de performancekunstenaars zich gelukkig weer om hun publiek.

In de traditie van de ’griot’, de Afrikaanse bard die van dorp naar dorp trok om zijn verhalen te vertellen, gaat de Afro-Amerikaanse Poetry Slam-winnaar Marc Bamuthi Joseph in ’Scouge’ terug naar zijn roots. In een hybride vorm van hiphop, poëzie, Afro-Caribische en moderne dans, video en live muziek, verhalen Joseph en zijn magistrale performers van de problematiek van homeland Haïti, het eerste vrije zwarte land van de wereld, maar ook het allerarmste en het meest uitzichtloze. Joseph ratelt, zingzangt en declameert zijn politiek geladen gedichten over de culturele en politieke dominantie van het nieuwe ’thuisland’ Amerika. Een magische bezwering van een getekend leven; noodzakelijker kan theater bijna niet zijn.

Met dezelfde dwingende hybride theatervorm maakt ook de Congolese theatermaker Faustin Linyekula indruk. Na twaalf jaar ballingschap keert Linyekula in ’The Diologue Series: III Dinozord’ (gemaakt in opdracht van Peter Sellars’ Mozart-festival 2006) terug naar zijn geboorteplaats en inventariseert wat er na oorlog en dictatuur nog aan hoop en dromen rest. De wonderlijk samengestelde cast van countertenor, hiphopper, acteur en moderne dansers, allen met witgekalkte rugnummers op hun naakte lijven, geven de rond Mozarts ’Requiem’ vormgegeven collagevoorstelling een magisch en prettig ondoorgrondelijk karakter. Het materiaal is in alles even hartverscheurend, toch zou de veel te lange voorstelling zo veel krachtiger zijn als Linyekula de regieschaar dwingender zou hebben gehanteerd.

Springdance ondersteunt financieel en facilitair multidisciplinair theateronderzoek, ditmaal in samenwerking met Operawerkplaats Yo!. Hiervoor ontvingen jonge choreografen, componisten, zangers en dansers de uitnodiging om in een periode van twee weken te kijken hoe dans en zang symbiotisch kunnen samengaan. Springdance maakt een programmatische uitglijder door dit project ’Just for one day’ in een theater – voor betalend publiek nota bene – voor het voetlicht te brengen. Met welk doel? Het was voor de onderzoekende makers zichtbaar ook niet geheel duidelijk of ze nou ’los’ hadden kunnen gaan in een laboratoriumsituatie, of dat er wel degelijk naar een voor publiek genietbaar eindresultaat toe moest worden gewerkt. Hier sloot het een het ander pijnlijk uit. Alleen de presentatie van choreografe Inari Salmivaara en componist Thomas Myrmel liet een bevredigende indruk achter. Hun polyfone opbouw van tekst- en bewegingsfrases werden door twee performers tot één lyrische tekst/bewegingscompositie gesmeed.

Deze werkwijze bleek toevalligerwijs ook gebruikt in ’Speaking Dance’ van danser Jonathan Burrows en componist Matteo Fargion. Twee mannen van middelbare leeftijd op stoelen en een notitieschrift op schoot van waaruit losse woorden en beweging tot een knap compositorisch amalgaam worden verhit. Met deze kernachtige, humoristische en van eenvoud zinderende voorstelling, maakt Springdance in één klap waar: multidisciplinaire kunst kan wel eens de toekomst hebben.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden