Review

Spel met romantisch cliché

Regie: François Ozon. Met Romola Garai, Charlotte Rampling, Lucy Russell, Sam Neill en Michael Fassbender. In 15 bioscopen.

Angel Deverell is een meisje dat begin twintigste eeuw opgroeit op het Engelse platteland, maar te mooi, te excentriek en te ambitieus is om in de groentewinkel van haar moeder te werken. Angel wil een succesvol romanschrijfster worden.

Avond aan avond zit ze op haar afgebladderde zolderkamertje te schrijven, koortsachtig, bevlogen, en vaak bibberend van de kou, en met dit geweldige, romantische cliché zet de Franse regisseur François Ozon de toon voor zijn nieuwe melodrama ’Angel’. Het is een film als een boeketreeksroman, en dat is ook precies Ozons bedoeling. Hij heeft met Angel zijn ’Gone With the Wind’ willen maken, en de Engelse actrice Romola Garai is zijn Vivien Leigh, zijn Scarlett O’Hara.

De manier waarop dit meisje door de film heen walst, herinnert ook aan Kate Winslett in ’Heavenly Creatures’ waarin de realiteit eerder moest wijken voor de fantasie, met even dramatische gevolgen. Want Angel wordt die romanschrijfster die succes, roem en rijkdom verwerft en een Engels landhuis betrekt met de naam Paradise. Angel in Paradise.

De film begint dan uit zijn voegen te barsten van kitsch en klatergoud. Overal zwerven Perzische katten rond, en hoe dramatischer het wordt, hoe meer Perzische katten er door het beeld lopen. Het is decadentie ten top. En Angel gaat zo op in haar wereld, in haar ’kasteel van zilveren tranen’, zoals ze zelf schrijft, dat ze alle realiteitszin verliest.

Angel leeft het leven dat ze in haar romans uitdenkt, en daar hoort ook een man bij op wie ze al haar romantische idealen los kan laten. In werkelijkheid haalt ze een talentloze schilder in huis, een man die niet van haar houdt zoals zij van hem.

Het kost moeite om met Ozons gedweep met oude melodrama’s mee te gaan, precies zoals het onlangs moeite kostte om op te gaan in Steven Soderberghs ’The Good German’ die helemaal was gemaakt in de stijl ’film noirs’ uit de jaren veertig.

Ozon is een van die cinefiele regisseurs die een geliefd genre nieuw leven in willen blazen. Denk ook aan Gus Van Sant die zijn ’Psycho’ moest maken, en Todd Haynes die met ’Far From Heaven’ zijn eigen Douglas Sirk-film uitdacht.

Het kost wat moeite, maar Ozon weet met het fassbinderiaanse thema van de onbeantwoorde liefde wel te ontroeren. Zo is zij verliefd op hem, maar hij is in het geheim verliefd op een ander. En de twee mensen die wel echt van haar houden, die ziet zij weer niet staan, omdat de een wat ouder is, en getrouwd, en de ander geen man is, maar een vrouw.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden