RecensieTheater

Spel en locatie versmelten in openluchtvoorstelling ‘Kiem’

Prachtig, dat geel in een weids landschap, grijs van de regen. Beeld Moon Saris
Prachtig, dat geel in een weids landschap, grijs van de regen.Beeld Moon Saris

Theater
Karavaan
Kiem
★★★★☆

Het voordeel van theater op locatie is dat je het landschap erbij cadeau krijgt. Dat is in het geval van ‘Kiem’ een iconisch landschap: Schermerhorn. Een openluchttribune achter een boerderij, met op elke hoek een molen, mais en aardappelvelden. Veel Noord-Hollandser wordt het niet.

In zo’n aardappelveld staat een zwangere vrouw (Eva Meijering). Een opgefokte boer (Lourens van den Akker – goeie naam voor zijn rol) draait rondjes om haar heen. Hup naar de bus, zegt hij. Wegwezen, je hoort hier niet. Daar geeft ze hem gelijk in, maar ze blijft toch. Ze mogen dan verschillende achtergronden hebben, hun overeenkomsten zijn groter dan ze aanvankelijk denken.

Het publiek kijkt neer op dit tweetal, ­gezeten op coronaverantwoorde kussentjes in plastic, die helaas door de regen steeds grotere waterpoeltjes onder de billen creëren. Toch blijft iedereen zitten en dat komt door de ervaren regisseurshand van Jos van Kan, die ooit begon met een eigen jeugdtheater, maar al jaren als zelfstandig regisseur de mooiste voorstellingen maakt. Met wat rook, een fraaie geluidsscore van Wiebe Gotink en goed versterkte acteurs, laat Van Kan theater en locatie samenvallen. Op precies het goeie moment snateren de ganzen, zingt Eva Meijering, gaat één van de molens draaien.

In 2019 was tijdens het theaterfestival Karavaan ook al een voorstelling over een getormenteerde boer te zien. Dat was het succesvolle ‘Maalkop’, ook met een tekst van Herman van de Wijdeven. Van de Wijdeven is goed in het invoelbaar maken van eenzaamheid, dat bewijst hij opnieuw in Kiem. De zwangere vrouw is gevlucht met een koffer die ze blindelings heeft in­gepakt, zodat ze nu niet precies weet wat ze bij zich heeft. Heel symbolisch.

De details hebben we niet nodig, maar krijgen we wel

De boer, die net als de boer in Maalkop op het punt staat kopje onder te gaan, vertelt over een ‘firma’ met ‘veredeld zaad’ en wurgcontracten. We hebben de details niet nodig om te begrijpen hoe moeilijk het is als je geen eigen zaad meer mag zaaien. Maar die details krijgen we wel, en dat haalt soms de vaart uit het verhaal. Ook wordt daardoor het personage van de boer eendimensionaal: hij is opgefokt en bezorgd, verder niets.

Gelukkig weet Van Kan wel raad met de ruimte tussen de dialogen door. De mooiste scène is het moment waarop de boer de vrouw eindelijk weggejaagd lijkt te hebben en ze de verkeerde kant op loopt met haar gele koffer. Ze is al bijna een stipje tussen de aardappelplanten. De boer racet haar op zijn gele bestelfiets achterna. Prachtig, dat geel in een weids landschap, grijs van de ­regen.

‘Kiem’ van Karavaan is nog twee keer te zien tijdens ingelaste voorstellingen op 17 en op 18 september.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden