Recensie

Solo’s met stramme vingers als eerbetoon aan Nigeriaanse musicus Fela Kuti

Het Braziliaanse collectief Bixiga 70. Beeld José de Holanda

Wereld
Felabration
Basa Basa en Bixiga 70
★★★

Overdaad schaadt. Met Engelse woorden van gelijke strekking besloot de bassist van het Ghanese Basa Basa hun korte optreden in Paradiso Noord, Amsterdam. Daarmee voelde hij heel goed de stemming aan. Na een minuut of veertig had de band nog volop de sympathie van het publiek, maar dat had de onvolkomenheden in het reünieoptreden al lang bemerkt en die zouden zich bij een langere set best eens tegen de band kunnen keren.

Veertig jaar geleden bracht Basa Basa zijn enige plaat uit. Pas kort geleden is een heruitgave daarvan verschenen. Die plaat, ‘Homowo' genaamd, viel in de smaak bij de Nigeriaanse musicus en politiek activist Fela Kuti (1938-1997), de man die tijdens de zogenoemde ‘Felabration’ geëerd wordt omdat hij goede muziek met maatschappelijke betrokkenheid wist te verbinden. Dat zijn oude protegés hun comeback maken op een festival dat aan Kuti is gewijd, is niet meer dan gerechtigheid. 

Dat neemt niet weg dat de jaren onherroepelijk zijn gaan tellen. In wezen wordt de muziek daar alleen maar boeiender door. Vooral de gitarist, op zijn paasbest gekleed, maar met stram geworden vingers vertegenwoordigde de wilskracht van de groep. Het kwam van ver soms, maar het kwam, de loopjes, de solo's en juist omdat het niet vanzelf kwam, ontroerde dat.

Misverstanden

Basa Basa heeft lang niet gespeeld. Het uitte zich in misverstanden. Formeel zijn dat fouten, maar muziek is geen protocollaire gebeurtenis. Juist wat er misging, benadrukte wat er goed was. Die bijzondere swing waar de Ghanesen hun muziek mengden met disco. Veertig jaar terug de hitmuziek. Maar achter die commerciële laag was het de muziek waarin minderheden hun eigen identiteit konden vinden. Thema's van vandaag, in die zin was het alsof de muziek van Basa Basa thuiskwam.

Hun optreden werd voorafgegaan door Bixiga 70. Een Braziliaans collectief dat vette dansmuziek speelt maar met een stevige twist. Niet alleen worden Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse ritmes gemixt, er wordt van alles overheen gespeeld, rock, hiphop, jazz en dance. De groep heeft iets anarchistisch, klinkt als een fanfare op mescaline. Ze spelen de zaal plat, maar zijn geen machine. Bij de dansjes beweegt altijd wel een bandlid de andere kant op. In hun feestelijke muziek was er even een serieuze boodschap, het fascisme dat in Brazilië zieltjes wint. Zo was de Felabration rond, je kon je een slag in de rondte dansen, maar niet de ogen sluiten voor wat er in de wereld gebeurt.

Lees ook:

Fela Kuti overleed terwijl hij op het punt stond Groot-Brittannië te heroveren

Fela Anikulapo Kuti, de uitvinder van de Afrobeat, was Afrika’s bekendste popster. Hij stierf op 58-jarige leeftijd aan een hartstilstand in combinatie met de gevolgen van aids, waar hij al langere tijd aan leed. Een necrologie uit 1997.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden