Opinie

Slikken en genieten bij junioren van het NDT

’Postscript’ van Nederlands Dans Theater II. Gezien 15/3 Lucent Danstheater Den Haag. Tournee t/m 21/4. Info: www.ndt.nl

Het was uitkijken naar het programma ’Postscript’ door het juniorengezelschap van het Nederlands Dans Theater, NDT II. Naast een collage van ’highlights’ van Ohad Naharin staat er een wereldpremière van Paul Lightfoot en Sol León op het programma; de choreografen die de laatste jaren zeer terecht tot NDT’s goudhaantjes zijn uitgegroeid.

Hooggespannen verwachtingen zijn altijd lastig in te lossen, maar van ’SPIT’ van Ohad Naharin is niet veel meer te maken dan een wat laffe potpourri van oud werk. Delen uit het avondvullende ’Virus’ (2001) en ’Black Milk’ (1992) zijn zonder enige aandacht voor dramatische opbouw totaal uit hun context gerukt en achter elkaar geplakt. Zo gaat Naharins altijd sublieme gevoel voor theatraliteit ondanks de ontegenzeggelijke kwaliteiten van de jeugdige NDT-dansers zielloos ten onder. Het is een raadsel waarom het Haagse dansgezelschap energie verspilt aan zo’n alle-dertien-goed-formule.

’Postscript’ van Lightfoot/León is een proeve van hun prille meesterschap. In dit werk uit 2005 zijn alle typerende ingrediënten van het duo aanwezig: een magistrale muzikaliteit, een voortreffelijke efficiënte vormgeving en een even lyrische als cartoonesk-weerbarstige bewegingstaal.

’Postscript’ staat zoals al het werk van de choreografen in het teken van afscheid en vergankelijkheid, hier zijn de thema’s echter veel abstracter uitgewerkt. Het is de aanjager Philip Glass die met zijn compositie ’Strung Out’ lyrische punten zet, door violiste Monica Germino live op toneel muzikaal tot leven gebracht.

Al spelend beweegt Germino langs een partituur die op de zijwand is geplakt, een metafoor voor het levenspad dat bij Lightfoot/León vol hobbels en gaten is, doel onbekend. Een man in bevroren pose verzandt na schoorvoetende bewegingsaanzetten weer in stilstand. Interactie bestaat uit een trio en twee werkelijk fenomenale duetten die excelleren in buitengewoon inventief partnerwerk.

Na deze zowel inhoudelijk als esthetisch bescheiden uitgewerkte choreografie, is het even slikken bij Lightfoot/Leóns nieuwe werk ’Sleight of Hand’, op Philip Glass’ tweede symfonie. Ook hier zijn alle typerende ingrediënten evident, maar dan wel als erg veel, hot & spicy in de pan gesmeten. We kijken naar een gothic novel in gedanste vorm, met Victoriaans-zwarte personages die van overal schrijlings opdoemen, tot vanuit de orkestbak toe.

Twee dansers houden wacht, als de Kolossen van Memnon uit de Dodenvallei, metershoog boven het speelvlak verheven. Hun wuivende torso’s geven stil commentaar bij het Lightfoot/León-typerende thema van de menselijke lotsbestemming. Veel mysterieuze lichtvallen, een halfnaakte ’onschuldige’ jongeling die door drie ’zwarte kraaien’ – de brengers des doods – op de hielen wordt gezeten, daar doorheen een duet gesponnen waaruit moet blijken dat ook de liefde alles behalve over rozen gaat.

Een óvergestileerd Edgar Allan Poe-achtig circus waarin de choreografen al hun succescomponenten tot in de derde macht opvoeren. De meerwaarde is nihil; de dans gaat steeds meer achter de vorm aan hinken.

’Sleight of Hand’ zal in tegenstelling tot ’Postscipt’ zeker niet tot Lightfoot/Leóns beste werk worden gerekend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden