Review

Slappe folkpop uit Zweden

Wat kan er allemaal schuilgaan achter een programma met de naam 'Celtic Woman On Tour'? Een keur van Ierse topartiesten? En bruisende revue uit het land van Mary Black en Sinead O'Connor? Een bloemlezing uit de rijke Ierse muziekgeschiedenis?

De werkelijkheid bleek afgelopen maandag in de Amsterdamse Kleine Komedie heel wat minder groots dan de naam suggereerde. De 'Celtic Woman On Tour' bleek te bestaan uit de vijf heren (!) van de Zweedse band West of Eden en hun zangeres Jenny Schaub en twee in Nederland onbekende Ierse zangeressen, Marian Bradfield en Fiona Joyce. Maar niet getreurd, want het programma beloofde een avond geïnspireerd op de Keltische traditie en 'een levendige viering van de complexiteit van vrouwelijke creatieve krachten'.

Al snel werd duidelijk dat er beter gesproken kon worden van chaotisch dan complex, aangezien de voorspelbare folkpop van West of Eden keer op keer botste met de Ierse ballads van Marian Bradfield en de geraffineerde songs van Fiona Joyce. Bovendien kende het programma in muzikaal opzicht zoveel zwakke plekken dat je er bijna lacherig van werd. De als 'loepzuiver' aangekondigde vocalen van Jenny Schaub klonken ijl en kleurloos, Fiona Joyce's stem had een zeer beperkt bereik. En het instrument van de violist leek wel te zijn gestemd door een dove kwartel.

Alsof dat niet erg genoeg was, waren ook de teksten meer dan eens van een bedenkelijk niveau. Eerst bracht Bradfield een sentimentele tranentrekker over een gehandicapt jongetje dat ze op televisie had gezien, waarna Joyce zich in een ode aan haar dochter overgaf aan de meest gruwelijke cliche's: 'I will always love you, no matter what you do'.

Toch zorgden de beide Ierse zangeressen ervoor dat er ook nog wat te genieten viel. Zo liet Bradfield in enkele akoestische ballads horen over een warme, volle stem te beschikken en ontpopte ze zich daarnaast met grappige anekdotes als de gangmaker van de avond. Joyce was weliswaar niet de beste vocaliste, haar songs waren duidelijk wel het meest inventief en spannend.

De Zweden van West of Eden waren de zwakste schakel. Hun risicoloze folkpop riep geen enkele emotie op, of het moest verveling zijn. En de manier waarop ze de nummers van Bradfield en Joyce uitvoerden, was ronduit lauw. Bradfield en Joyce zouden het publiek en zichzelf dan ook een dienst bewijzen als ze de volgende keer met hun eigen bands naar ons land kwamen, in plaats van met deze gelegenheidscoalitie waardoor niemand goed uit de verf kwam.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden