Opinie

Slappe camp voor de hele familie.

Met het nieuwste programma 'Teatralia' wil de Arnhemse groep Introdans af van het degelijk maar braaf imago. Daarom werd het tien jaar oude kinderspektakel 'Maximiliana or the illegal practice of astronomy' van Gianfranco Paoluzi nog eens afgestoft en werden de Fin Jorma Uotinen en de Britse rasentertainer Lindsay Kemp gevraagd met een verrassing te komen.

De Skandinaviër zocht het in een prehistorische smidse en tooide twee danseressen met zulke enorme paardenkoppen, dat zij ronddrentelen als zwarte giraffen. Acht mannen en vrouwen met opgekamde punkkuiven als paardenkammen dragen leren doeken als voorschot of lendenlap en raken verwikkeld in een duister ritueel. In de ronduit kitscherige klanken van Kluster is allerlei gehinnik en gepiep te horen. Onder briesend, elektronisch gezoem en op een rood, bruin en groen oplichtende vlakte moeten we maar aannemen dat er een mythisch offer plaats vindt, waarin op verwantschap tussen mens en paard wordt gezinspeeld. Echt smakelijk is Uotinens voorkeur voor het laten kijken in kruizen niet. De theatraliteit van het gerollebol en beentje lichten ontgaat mij.

Van een veel luchtiger gehalte is de reprise van Paoluzi, waarin het heelal als zandbak voor neoklassiek ballet wordt voorgesteld. Een zeventiende eeuwse ongediplomeerde astronoom ziet zeven planeten in zijn verrekijker als onschuldige, dartele dansers tollen en rondzweven. In zijn lens verschijnt ook een witte liefdesgestalte, de planeet Maximiliana, waarnaar hij zijn pijlen in de vorm van gevouwen liefdesgedichten stuurt. Tot driemaal toe wordt hij door zijn hemelse maagd afgewezen, maar als hij haar eindelijk zijn liefdesverklaring ziet oprapen en voorlezen lacht de hemel hem letterlijk toe. Vertederend is het dik aangezette caractere-spel van Gabor Szigeti als verliefde hemelbestormer zeker, maar wat betreft die balletsterren in hun bleke balletpakjes en lichtblauwe ondergoed is dit spektakel maar een schamele verbeelding van Balanchine's befaamde uitspraak 'ballet is a woman'.

Dat ballet ook een man is aan wie verlekkerde heren hun hart verpanden is het campy grapje dat de Brit Lindsay Kemp met Introdanser Diego Brichese uithaalt. In nostalgische adoratie voor Anton Dolin, sterdanser uit de Ballets Russes, maakte Kemp zijn variant van Le Train Bleu (1924), het ballet van Bronislava Nyinska op muziek van Darius Milhaud. Wie niet is ingewijd in alle door Kemp opgeroepen citaten en hints, zal de brave balletomanie met campy knipoog en mallotige gemaniëreerdheid niet echt begrijpen. Wat hij van de dartele meisjes in noppen en jongens in strepen maakt is een stel leeghoofden en badmutsen met bal, billen en balletmaniertjes. Kemp, inmiddels zelf de zestig gepasseerd heeft als horzel in de balletwereld zijn angel verloren. Wat rest is historische badpakkenlol van en voor een bejaarde gayscene. In de Arnhemse schouwburg ging het erin als koek. Waarschijnlijk omdat het zo braaf en gepast degelijk gedanst werd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden