Opinie

Slam Bam slaat de plank mis in knerpend geluidenlandschap

Sinds mensenheugenis is bekend dat zoals zangers hun stemmen kunnen laten bewegen, dansers hun lichamen kunnen laten zingen. Zo 'hoort' het ook, anders zijn ze op een podium even interessant als dooie pieren.

In 'Slam Bam' wordt door choreografe Marie Cecile de Bont en componist Yannis Kyriakides de klankwaarde van een danser tot opzienbarende ontdekking verklaard. Daar is op zich niets mis mee, natuurlijk, maar het herkauwen van zo'n afgezaagde formule met hulp van een microfonisch versterkt platform moet wel iets opleveren dat de theaterbezoeker boeit. Zo bijster interessant is het immers niet meer dat de huid van een danser plakt of zuigt, een spitz klost, een pols of hiel kletst, een nagel schuurt en klittenband schuurt. Wil die door menselijke beweging voortgebrachte klankcollage de theaterbezoeker een heel uur lang in spanning houden dan moet er ook een visueel interessant tapijt op de klankkast geweven worden.

In Slam Bam heb ik met de beste wil geen spoor van een dramaturgie kunnen ontdekken. Een grondplan, patroon, leidend motief of relationeel netwerk van relaties viel in deze dans-klank-kleur collage voor vier dansinstrumenten niet te vinden. Enig visueel houvast op de verhoogde zwarte vloer bieden wel de vloernaden,die als verticale notenbalken fungeren. Oerm Matern, Joaquim Sabate, Isabel Ariel en Jane van Fraassen zijn ieder voor zich verdienstelijke dansers, maar komen als alternatieve partituur amper tot leven. Met hun ritmisch bonkende ledematen, klappende gewrichten en dijen als drumsticks zijn zij niet veel meer dan draden in een meerstemmig weefsel in de kleuren oranje-rood-cyclaam-paars-blauw-zwart-wit. Nu eens vervullen zij een toevoegende waarde van het knerpende geluidenlandschap, dan weer vertalen zij de gapende stiltes met schichtige of soepele bewegingen die als een aanval van schurft door hun lichaam trekken. Soms klitten zij letterlijk aan elkaar vast, de een op spitzen de ander op bote voeten. Meestal bewegen zij -slingerend op hun sokken- als contactgestoorde geluidskernen langs elkaar. Aan hun inzet ligt het niet dat al na een klein kwartier alle geluidsmogelijkheden verkend zijn en het voor de volgende minuten een kwestie van wachten blijft. Helaas op niets anders dan herhaling.

Zoveel anti-reclame voor geluidsdans, die tegen heug en meug een avondvullende voorstelling moet worden, werd niet vaak zo vakkundig gepresenteerd. Slam Bam wekt vooral de indruk dat de makers hopeloos verliefd zijn op eigen vondsten. Deze productie werd ingeleid door een 'dialoog' tussen drumsampler en 'counterpart-ritmes in de natuur', eveneens een compositie van Yannis Kyriakides. Hersenpan lichtend gesnerp wordt aangevuld door zoemende muggen, kikkergekwaak en de nabootsing van een uil door zangeres Ayelet Harpaz. Het luisterend oog is sneller dan het loerend oor. Ook die kennis is al zo oud als de mens.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden