RecensieSing Me a Song

‘Sing Me a Song’, de virtual reality van Boeddhistische monniken

De jonge Peyangki (links) wil monnik worden en is een beetje bang voor de toekomst. Acht jaar later ziet de wereld er heel anders uit.

Sing Me a Song
Regie: Thomas Balmès
Met Peyangki, Ugyen
★★★★☆

In het meest afgelegen dorp van het laatste land dat een aantal jaren terug met het internet werd verbonden, op 4000 meter hoogte in Bhutan, leeft Peyangki. Als de film begint, is hij acht. Peyangki’s moeder en zus wilden dat hij naar een gewone school ging, vertelt de vroegwijze jongen. Maar hij wilde monnik worden. Hij is wel een beetje bang. Zijn dorpje Laya zal binnenkort via asfalt bereikbaar zijn en er komt elektriciteit. Wat zal die toekomst brengen?

En dat is het. Dat is alles wat de makers van deze documentaire op dat moment gefilmd hebben. Als de camera weer aan gaat, is het acht jaar later. Peyangki ligt op bed met z’n mobiele telefoon te spelen. Het monnikenwerk en de gebedsoefeningen zinnen hem niet zo. Hij vindt zichzelf een slechte leerling maar hij weet ook niet wat hij dan wel wil doen.

Hij wordt gecorrigeerd en terechtgewezen door z’n begeleider. Het maakt allemaal weinig indruk. Peyangki blijft maar naar z’n telefoon staren, als een ritueel dat een magische deur naar een andere wereld zal openen. Een wereld van games, vliegtuigen en hoge gebouwen, zoals hij zelf zegt.

De film brengt de tragedie van een verdwijnende wereld haarscherp in beeld

Dit is het soort bescheiden film – alleen bescheiden op het eerste gezicht trouwens – dat zelden vijf sterren krijgt. Misschien is-ie daar ook net te klein voor. Toch grenst deze film aan perfectie. Zelden zul je een film zien waarin een eeuwenoude wereld zo dicht bij een hypermoderne wereld staat.

Het ene moment zitten de jonge monniken-in-opleiding na het eten bladgouden kelken te wassen, het volgende moment zitten ze met virtual reality-brillen op te gamen. Prachtig is het beeld van de jongens die ritmisch buigend meditatieliederen oefenen en tegelijk állemaal op hun mobiele telefoon zitten te kijken.

Ondertussen volgen we Peyangki die via die mobiele telefoon een meisje heeft ontmoet. Dat wordt misschien zijn ticket om hieruit te ontsnappen, zie je hem denken. Want praten doet hij nauwelijks. Maar hoeveel wereldwijsheid hij ook veinst naar de jongere jongens, hij is echt nog te naïef voor de wijde wereld. Allemaal zijn ze nog te naïef trouwens, want na een uur gamen staan ze met een doek over hun ogen omdat ze hoofdpijn krijgen van al die visuele onrust. Gewend als ze zijn aan stilte en onveranderlijke vergezichten.

Er schuilt absoluut een tragedie in het verdwijnen van de wereld die deze film zo haarscherp in beeld brengt. Tegelijk kun je de vraag stellen: is het een tragedie als zoveel mensen zich niet meer thuis voelen in die wereld?

En wat er met Peyangki gebeurt, dat mag iedereen zelf gaan zien.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden