Tv-column Maaike Bos

Sifan Hassan is de ster van Doha, maar analist Gregory Sedoc steelt de show

Gregory Sedoc legt glashelder uit waarom de estafette zo moeilijk is. Beeld Maaike Bos

Ze is het gesprek van het weekend, Sifan Hassan, en bij NOS Studio Sport konden we haar live zien winnen zaterdag. Kneiterhard sprintte ze weg aan het eind van de 1500 meter, steeds met die flitsblik naar achteren om de concurrentie te peilen. Haar overmacht bracht rillingen op de rug nu ze verweesd is zonder trainer.

Ook oud-atleet Gregory Sedoc straalde in de studio, omdat Hassan op het WK atletiek in Doha (Qatar) behalve de tien kilometer ook de 1500 meter had gewonnen. Twee keer goud, op zulke verschillende disciplines.

Aan presentatrice Dione de Graaff vertelde hij wat er allemaal speelt in de techniek van zo’n afstand. Die man is een cameramagneet. Hij spreekt rustig en legt glashelder uit hoe je als atleet moet omgaan met de snelheid van de groep - achter blijven hangen, alvast in de kopgroep komen, toch niet je kruit verschieten.

Vooral zijn verhaal over de estafette, waarin hij in 2007 glorieerde met de Sedoc-broers, was leerzaam. De Graaff leek het woord ‘wisselwinst’ ook nog nooit te hebben gehoord. De Nederlandse estafettemannen werden zaterdag gediskwalificeerd in de finale van de 4x100 meter omdat ze voor die wisselwinst te veel risico hadden genomen. Ze zijn goed, ze liepen nieuw nationaal record, maar geen wereldrecord-materiaal. Om toch mee te komen, wisselen ze per persoon zo laat mogelijk van stokje. De volgende renner is dan al op topsnelheid, maar wel aan het eind van zijn wisselvak op de baan - en misschien net er voorbij. Dan telt de prestatie niet.

Hoe kunnen de dames met van die pompende paardestaarten blijven sporten?

Eindelijk snap ik wat er zo moeilijk is aan die estafette als je elk deel van een seconde mee wilt pakken. Wat dat laatste betreft, bood dit WK ook veel stof tot bijgedachten. Als elke seconde telt, hoe kunnen de dames dan met van die pompende paardestaarten blijven sporten? De schaatsers tijdens de Winterspelen doen altijd het uiterste om de luchtweerstand te verminderen - tot aan een plakstrip op het hoofd aan toe.

Dochter C. keek even mee zaterdagavond en was zeer onder de indruk van de hink-stap-sprongatlete Caterine Ibargüen uit Colombia. Om haar haarbos dus, haar kniekousen, en geflirt met de camera. Ze liep maar een korte sprint vóór haar sprong, daarin zal een losse haarbos weinig verschil maken. Bij sprintster Florence Griffith-Joyner (Flo-Jo) had het immers ook niet uitgemaakt. En toch zou je denken dat een strak hoofd helpt.

Ach, voor de beelden was dit spectaculairder. C. en ik keken ademloos naar de beelden in slow motion. Wát een vrouw.

Zoveel bijgedachten verder. Over de absurditeit van een WK atletiek in een woestijnstaat. Het futuristische stadion is nog gekoeld (arm klimaat), maar buiten moet de herenmarathon pas na middernacht beginnen. Het is dan afgekoeld tot 29 graden. Wat doen ze die atleten aan! Bij de damesmarathon werden tientallen atleten per ambulance weggereden wegens oververhitting. En de felle lampen langs de boulevard hadden tien miljoen dollar gekost, vertelde Dione de Graaff.

Sifan Hassan het ‘Wilhelmus’ zien aanhoren, was ook een mooie. In een bijna leeg stadion hief zij haar hoofd bij de eerste klanken. Ze opende haar mond… en zong heel wat anders. Wat lispelde ze daar? Een gebed? Het herinnerde even aan haar migratie naar het Nederland waarvoor ze nu zo knap alles geeft.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden