CD-recensiesShame, Passanger, Joe Lovana

Shame is meer dan een springerig postpunkbandje - en meer

null Beeld

Pop
Shame
Drunk Tank Pink (Dead Oceans)
****

Drunk Tank Pink: die naam kreeg de knalroze kleur waarvan ze in de jaren tachtig ontdekten dat agressieve gevangenen erdoor kalmeerden. Laat nu net Charlie Steen, de frontman van postpunkband Shame, zijn slaapkamer kauwgom-roze hebben geschilderd. 

Dat bleek goed van pas te komen. Want hier worstelde de zanger naar eigen zeggen met surrealistische nachtmerries die hij vervolgens liet doorsijpelen in de teksten van het tweede en nieuwe album van Shame, inderdaad: Drunk Tank Pink.

Shame is een van de vaandeldragers van de nieuwe golf van postpunk, zoals ook Idles uit Bristol en Fontaines D.C. uit Dublin. Maar waar deze bands in rap tempo nieuwe muziek schrijven, bleef het na de succesvolle debuutplaat Songs of Praise uit 2018 even stil rond Shame. 

Misschien is dat wel goed geweest. Op Drunk Tank Pink klinkt Shame volwassener, meer zoals ze zich live manifesteren, met dat hoekige en bezwerende postpunkgeluid.

De Londense band strikte James Ford (bekend van Arctic Monkeys en Foals) als producer. Er is meer ruimte genomen voor het experiment. Neem de 80’s synthesizers in Human, for a Minute, de bedwelmende bas en lome zang van Steen. Vooral in de opbouw van Snow Day is de stap voorwaarts te horen. Het is misschien wel hun beste nummer, waardoor Shame meer wordt dan een springerig bandje. (Frank Hettinga)

cd's Beeld rv
cd'sBeeld rv

Pop
Passenger
Songs for The Drunk and Broken Hearted (Black Crow/V2 Records)
*****

Last van lockdownblues? Die spoel je geheid weg met het album ‘Songs for The Drunk and Broken Hearted’ van de Britse singer-songwriter Michael David Rosenberg alias Passenger.

Het twaalfde album van de muzikant, die in 2012 doorbrak met de hitsingle ‘Let Her Go’, gaat over een recente relatiebreuk. Maar toch is deze plaat geenszins somber of verbitterd te noemen.

Rosenberg voelde zich naar eigen zeggen in de eerste maanden na de breuk ontzettend kwetsbaar. Die emotie zette de muzikant op zijn nieuwe plaat om in tien zeer indringende songs. Daardoor staat ‘Songs for The Drunk and Broken Hearted’, dat Rosenberg gedeeltelijk schreef terwijl hij in quarantaine verkeerde, in het teken van

poëtische en veelal dromerige songs over leven en liefde. Het is een plaat die zich onderscheidt door beeldschone melodieën en subtiele instrumentaties, die met grote regelmaat een gevoel van pure verrukking oproepen.

Zo is de eenzame trompet op ‘Sandstorm’ goed voor een prachtige melancholieke stemming, en maken de opgewekte gitaarpartijen van het titelnummer ‘Song for the Drunk and Broken Hearted’ een weldadig aanstekelijke song. Ook het delicate ‘London in the Spring’, over een lentewandeling door de Britse hoofdstad, mag tot een van de hoogtepunten worden gerekend van dit uiterst troostrijke album. (Saskia Bosch)

Jazz
Tapestry Trio
Garden Of Expression (ECM)
****

Meteen vanaf de eerste maat trekt dit trio je de muziek in. Opmerkelijk, omdat die muziek verstild en ingetogen is.

Soms zelfs enigszins in zichzelf is gekeerd, zo geconcentreerd spelen de musici. Dat zij de aandacht van de luisteraar een plaat lang moeiteloos gevangen houden, is natuurlijk aan de geweldige techniek en verbeeldingskracht te danken, maar meer nog aan de persoonlijkheid van alle drie.

Ook opmerkelijk: bij het trio staat de naam van rietblazer Joe Lovano bovenaan, maar het is toch echt pianist Marilyn Crispell die met haar fijnzinnige dynamiek en subtiel meeslepende melodieën het groepsgeluid in hoge mate bepaalt. 

Tezamen met het minimalistische, maar zeer vindingrijke spel van drummer Carmen Castaldi stimuleert ze Lovano om dieper te tasten. Niet te vertrouwen op zijn machtige geluid, en kleiner, maar daardoor ook vrijer en intenser te spelen.

Juist het magnifiek empathische samenspel van Crispell, Lovano en Castaldi geeft ‘Garden Of Expression’ zijn bijzondere karakter. Want je bent natuurlijk pas echt een persoonlijkheid als je andere persoonlijkheden naast je duldt. Je de muziek laat spreken en niet het ego.

Expressie delen, dat was de opzet, en daarin is dit trio onnadrukkelijk maar glansrijk geslaagd. (Mischa Andriessen) 

Overige tips: 

Midnight Sister
Painting the Roses


Elk album roept in meer of mindere mate beelden op, dat is zo mooi aan popmuziek. Bij Midnight Sister schieten de scènes wel heel nadrukkelijk door het hoofd. Dat is niet gek: het duo maakt ook films en behandelt albums als soundtracks zonder beeld. De strijkarrangementen bepalen de sfeer van het oude Hollywood. Soul, disco, psychedelica, dreampop en tango vertellen het verhaal.

Froukje
Licht en DonkerBron:Bijschrift         

Voor wie nog twijfelde: ‘Groter dan ik’ was geen toevalstreffer. De zes liedjes op Froukjes debuut-EP zijn net zo inventief en aanstekelijk als het klimaathitje dat vorig jaar viral ging. Ze stapelt melodie op melodie, gaat met een soepele vanzelfsprekendheid losjes met rijmschema’s om en stopt haar muziek vol productionele slimmigheidjes. Ze is grappig, wijs én oprecht en durft ook gewoon vol op het emo-orgel te rammen wanneer ze dat nodig acht. Hét Nederlandse muziektalent van 2021.

null Beeld

Buck Meek
Two Saviors

Het soloalbum van zangeres Adrianne Lenker was afgelopen jaar gesneden koek voor fans van Big Thief. Dat van leadgitarist Buck Meek vergt meer inspanning. Het ligt vooral aan zijn zangstem, waaraan je gemakkelijk je handen openhaalt. Maar hoewel rauw en gevaarlijk, vertolkt ‘Two Saviors’ vooral de romantische kant van het Wilde Westen. Door de snik in Meeks stem denk je de cowboyhoed en de grasspriet in zijn mondhoek er vanzelf bij.

Navy Blue
Songs Of Sage: Post PanicBron:Bijschrift         

Geen idee of hij zijn artiestennaam om deze reden heeft gekozen, maar de rapstijl van Navy Blue doet denken aan een ogenschijnlijk kalme zee vol gevaarlijke onderstromen. Wie niet oplet, kan al snel geloven dat hij zomaar wat voor zich uit mompelt. Tussen de regels door voltrekt zich het drama, dat begint op het moment dat Columbus voet aan Amerikaanse wal zet en doorwerkt in het racistische politiegeweld van vandaag. (Klaas Knooihuizen) 

null Beeld

Yannick Nézet-Séguin

Rachmaninov

The Philadelphia Orchestra en Sergei Rachmaninov hebben een mooie geschiedenis en een band met elkaar. Leopold Stokowski  en Eugene Ormandy dirigeerden er veel premières van zijn muziek. Zoals de ‘Symfonische dansen’, hier opnieuw opgenomen met de huidige chef-dirigent Yannick Nézet-Séguin. Interessante combi met de Eerste symfonie, die bij de première zo flopte, maar hier in volle glorie klinkt. Heerlijke ‘ontsnap’-muziek in deze maand.    

Wyneke Jordans & Leo van Doeselaar
Brahms

De ‘Hongaarse dansen’ behoren tot Brahms’ populairste composities. Meestal te horen in georkestreerde versies van Brahms zelf of anderen, maar oorspronkelijk geschreven voor piano vierhandig. Jordans en Van Doeselaar spelen hier een achttal dansen op een contemporaine Blüthner-vleugel uit 1867. Ertussen staan de ‘Variaties op een thema Schumann’ en de ‘Liebeslieder-Walzer’, beide origineel gemaakt voor vier handen op één piano. Bron:Bijschrift     

null Beeld

Holland Baroque
Telemann

Een hele cd vol met Polonaises, de gestileerde dansvorm met een oorsprong in Polen. De jonge Telemann verbleef een tijd in Polen en luisterde daar nieuwsgierig naar wat ze daar in kroegen speelden en incorporeerde dat later in zijn ‘Poolse concerten’. En in ‘Danse d’ Polonie’ noteerde hij als veldwerker wat hij er hoorde. Holland Baroque nam die collectie als uitgangspunt en arrangeerde de muziek voor het eigen ensemble met gastviolist Aisslinn Nosky.

Fernando Riscado Cordas en Izhar Elias
Schubert

Twee bekende pianosonates (D.664 en D.960) van Schubert uitgevoerd op twee gitaren. Dat is logischer dan het in eerste instantie klinkt. Fernando Riscado Cordas maakte de bewerkingen omdat in Schuberts melodieën de vocale muziek altijd dichtbij is. Zijn liederen worden ook wel door gitaar begeleid, en Schubert zelf had twee gitaren in zijn bezit, prachtexemplaren van Weense bouwers. Riscado Cordas en Elias bespelen hier twee van die originele Enzensperger-gitaren. (Peter van der Lint) 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden