RecensieDans

‘Shadow’s Whisper’ is een authentiek maar te simplistisch antwoord op intolerantie

Uit Shadow’s Whisper. Beeld Rahi Rezvani
Uit Shadow’s Whisper.Beeld Rahi Rezvani

Nederlands Dans Theater
Shadow’s Whisper (livestream)
★★★

De androgyne danser Boston Gallacher, winnaar van de Piket Kunstprijs dans 2020, heeft zijn intrigerende tijger­ogen met zwart oogpotlood dik aangezet. Hij vertelt de kijker in deze livestream van het Nederlands Dans Theater hoe moeilijk hij het vindt om te zeggen hoe hij over zichzelf denkt. Misschien omdat er geen woorden zijn voor wie of wat hij zich voelt. Man, vrouw, allebei? Kan hij daarom wel echt geliefd worden door anderen, vraagt hij zich af. “Já!” roepen zijn mededansers in een warme woordendouche van liefdevolle acceptatie.

Het is best ontroerend om te zien hoe alle dansers aan het begin van het ballet Baby don’t hurt me een voor een hun existentiële pijnpunt delen. Danser Donnie Duncan vertelt hoe trots hij op zichzelf is dat hij hier staat, als zwarte danser die zich in een witte omgeving heeft moeten manifesteren. En zo heeft iedere danser wel iets te vertellen over zijn of haar worsteling met identiteit, en hoe moeilijk het is om je in de wereld staande te houden zonder jezelf geweld aan te doen.

Hoe authentiek en kwetsbaar de dansers zich in dit nieuwe ballet van choreografenduo Imre en Marne van Opstal (broer en zus) ook opstellen, soms is dit exposé wel erg Carry Slee-achtig. Alles is liefde lijkt het simplistische antwoord op het gedanste manifest tegen toenemende intolerantie.

Spannend wordt het als de dansers het perfecte plaatje van een geposeerde groepsfoto loslaten en de abstractie van dans de verbeelding kan prikkelen. In verschillende scènes zie we hoe vloeibaar identiteit en gender zijn. Gelukkig is het niet alleen maar moeilijk-moeilijk, maar wordt er inventief mee gespeeld in kleurrijke transformaties en een tikje illusie. Het bewegingsmateriaal van de Van Opstals leent zich hier uitstekend voor: het is eerlijk, gevoelig en veelzijdig, met de nadruk op aards en grillig.

Dat dans dicht op de tijdgeest kan zitten, toont ook From England with Love van Hofesh Shechter. De Israëlische choreograaf van rauwe, pulserende dans woont en werkt al achttien jaar in Londen en laat na de brexit-strubbelingen zijn licht schijnen op de Britse volksgeest. Die komt er niet best vanaf; onder stijf geordende formaties borrelt de stampende hooligan, de vuisten in de lucht. Het kopje thee met de pink in de lucht rammelt vervaarlijk op de denkbeeldige schotel, de geelblauw gestreepte kostschooldassen baldadig om het hoofd geknoopt.

Muziek van Purcell en ruige percussie zetten aan tot georkestreerde chaos, die met zoevende camera’s in beeld wordt gebracht. Dat Shechter ook zonder duidelijk verhaal neus voor ironie heeft, zien we terug in het programmaboekje. We krijgen een toelichting in één foto: de Engelse Houses of Parliament.

De livestream is woensdagavond te zien via www.ndt.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden