Sean Penn verrast als homoactivist Harvey Milk

Het in 1978 samen met zijn baas, burgemeester Moscone, in San Francisco vermoorde gemeenteraadslid Harvey Milk werd in Nederland ontdekt toen hij al zo’n zeven jaar dood was. In 1985 bereikte de Oscar winnende documentaire van Rob Epstein de filmhuizen en verwierf Milk postuum alsnog grote populariteit in kleine kring.

Epsteins film belichtte opkomst en ondergang van de innemende homo-activist uit San Francisco: mager, grijns, flaporen, best keurig maar ook scherp en sexy. Een man die in energie en dadendrang van het doek afspatte en wiens gewelddadige dood des te harder aankwam, al hadden we er zeven jaar eerder dan niets van gemerkt. Dat laatste overigens ook omdat – zoals ook Van Sants biopic ergens tussendoor meldt – het nieuws in de dagen van de moord beheerst werd door de zelfmoord van 900 sekteleden in Georgestown.

Let wel, het waren de jaren zeventig. De jaren van vervoering en groot ongeduld. Van homo-, vrouwen-, en vredesactivisme, van minderhedendebatten en massademonstraties, van seks en drugs en disco.


Geleverd door Filmtrailer.com ]]>

Jaren die op het lijf geschreven lijken van regisseur Gus van Sant die ook al lang met het plan rondliep om het leven van Harvey Milk te verfilmen. De eerder in weemoed, lyriek en homo-esthetiek uitblinkende Van Sant (Elephant, Last Days) toonde zich al vaker geobsedeerd door de botsing tussen jeugd en dood.

Verrassend was wel Van Sants keuze voor macho Sean Penn voor de titelrol. Al zou je die keuze met enige ironie ook in lijn met Milks gedachtegoed kunnen zien. De politicus begon zijn toespraken vaak met het uitdagende: ’I’ve come here to recruit you’. En ingelijfd schijnt Penn, de macho gewichtigheid heeft hij uitgebannen.

De uiterlijke gelijkenis met Milk is verbluffend. Zijn maniertjes hebben wat bestudeerds maar hij houdt het klein. Penn buigt zijn schouders net wat verder naar voren, en maakt zijn motoriek wat lichter.

Ook Van Sant zelf houdt het drama licht en innemend, deze keer. Milks dood wordt dan al wel in de eerste scène aangekondigd maar Van Sant portretteert geen verdoemd man. Daar is Penns Milk te gretig, te levenslustig voor. Meer nog dan in ’Elephant’ houdt die gewelddadige dood iets toevalligs, iets dwaas. Al betekende die dood in dit geval het einde van een tijdperk; hij kwam voort uit niet meer dan de kleinburgerlijke frustraties van de toevallige moordenaar.

Ook verder hoedt Van Sant zich voor snelle symboliek of dramatische uitvergroting. Hij benadert de jaren zeventig realistisch, luchtig en teder, zonder nostalgie of spot. Geen overdreven blijheid, geen fixeren op maffe idealen. De film volgt Milks opmars chronologisch; zijn verkiezing, zijn strijd tegen Bryant, Briggs en Proposition 6. We volgen de demonstraties, manifestaties, feestjes en affaires. Milk predikte hoop en Gus van Sant vangt die hoop zachtjes weemoedig, in lichte tinten, alsof er geen moord en geweld op volgde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden