Filmrecensie Scary Stories

Scary Stories is een onderhoudend griezelwerkje maar meer ook niet

Stella (Zoe Colletti) ziet het spoken.

Scary Stories
Regie: André Øvredal.
Met Zoe Colletti en Michael Garza.
★★★☆☆

Een vogelverschrikker neemt wraak op de opgeschoten jongeren die hem gebruiken als mikpunt van hun razernij. Een spinnebeet in het gezicht van een meisje heeft apocalyptische gevolgen. En natuurlijk ontbreekt ook de stoofpot met verdwaalde lichaamsdelen niet. ‘Scary Stories’ is een horrorfilm waarin diverse enge vertellingen uit de boeken van de Amerikaanse schrijver Alvin Schwartz samenkomen. De drie bundels met korte horrorverhalen voor de jeugd verschenen in de periode 1981-1991 en waren, mede door de prachtige inkttekeningen, een geweldige hit.

Een van de liefhebbers van het eerste uur is de Mexicaanse Hollywoodregisseur Guillermo del Toro. Als ode aan de boeken van Schwartz, die werden uitgegeven onder de titel ‘Scary Stories To Tell in the Dark’, schreef hij een filmverhaal over een slaperig stadje dat in 1968 in de ban raakt van bovennatuurlijke verschijnselen, mysterieuze verdwijningen en meer abracadabra.

Oude vloek

Centraal staat een groepje tieners dat in toepasselijke Halloween-outfit een oud, verlaten huis binnensluipt. Het blijkt er te spoken, en voordat ze het weten, zitten ze zelf middenin een gruwelverhaal rond een oude vloek. Natuurlijk zijn er de nodige schrikeffecten, maar daaronder zit ook een verhaal over de angsten van jongeren op weg naar volwassenwording. Als je nog iets dieper graaft, is het een gevoelige vertelling over slachtoffers die daders worden, en outsiders die zich ontpoppen als helden. Het is verfrissend om te zien dat het enige meisje in de groep, Stella, het voortouw neemt.

Del Toro die als griezelfilmer de titel King of the Monsters kreeg, staat garant voor die verschillende onderliggende lagen in het verhaal. Jammer alleen dat hij de film niet zelf regisseerde, maar het overliet aan de relatief onbekende Noorse regisseur André Øvredal. Die maakt er een onderhoudend griezelwerkje van, maar ook niet meer.

Op de achtergrond spelen demonstraties tegen de Vietnamoorlog. Een andere reden om de film in 1968 te situeren is het verschijnen van George A. Romero’s ‘Night of the Living Dead’. De horrorklassieker, die onlangs ook een belangrijke inspiratiebron vormde voor Jim Jarmusch’ horrorfilm ‘The Dead Don’t Die’, is zowaar bezig aan een tweede leven.

Lees ook:

De zombie gaat nooit dood. En de zombiefilm ook niet

De zombie-uitbraak is ook doorgedrongen tot de 72ste editie van het filmfestival in Cannes. Dat opende onlangs met een zombiekomedie. Wat maakt die wandelende lijken toch zo aantrekkelijk?

Zombiefilm van Jarmusch is op zijn hoogst vermakelijk

Met ‘The Dead Don’t Die’ is regisseur Jim Jarmusch terug bij zijn vertrouwde pessimisme. En levert meteen maar een zombiefilm af. Sowieso zijn de ‘ondoden’ altijd al een fascinatie geweest van Jarmusch.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden