'Sarkozy ontheiligde het presidentschap door zich overal te laten filmen'

INTERVIEW - 'La Conquête' van regisseur Xavier Durringer laat zien hoe de Franse president Nicolas Sarkozy de macht veroverde. De innige band met de media speelde daarin een belangrijke rol. 'Je gaat van iemand houden terwijl je zijn politiek afkeurt. Dat is een gevaar.'

De film 'La Conquête' (De Verovering) is de eerste film over een zittende president in Frankrijk. We kijken terug op Sarkozy's ministerschap en presidentskandidatuur. 'La Conquête' toont Sarkozy's huwelijksstrubbelingen met zijn vrouw Cécilia, die hem aan de vooravond van zijn verkiezing verlaat.

De film brengt ook de machtsstrijd binnen de UMP in beeld: tussen Sarkozy, de zittende president Chirac en minister Dominique Villepin. Honderden verslagen van journalisten en andere betrokkenen gaven scenarioschrijver Patrick Rotman en regisseur Xavier Durringer een aardig inkijkje in het gekrakeel achter de schermen.

Regisseur Durringer bezocht vorige week Amsterdam om zijn film toe te lichten.

Uw film geeft de indruk dat de relatie tussen pers en politiek in Frankrijk innig is. Als Chirac op 14 juli een interview in Le Monde wenst, belt hij gewoon de hoofdredacteur.

"Ach ja, het is een dubbelspel. De journalisten hebben scoops nodig, de politici hebben de journalistiek nodig om hun ballonnetjes op te laten, om anderen aan te vallen en zich te verdedigen. Er zijn in Frankrijk ook wel gevallen bekend waarin politici ervoor gezorgd hebben dat journalisten aan de kant werden gezet, maar Sarkozy is zeker geen Berlusconi.

"Nieuw aan Sarkozy was echter wel dat hij bij alles camera's toeliet. Overal gingen dezelfde journalisten mee, wat de intimiteit tussen zijn staf en de journalisten nog meer deed groeien.

Waarom koos u voor het drama van de machtsstrijd binnen de centrumrechtse UMP en niet voor de verkiezingsstrijd met de socialiste Segolène Royal?

"Tussen Sarkozy en zijn concurrente Segolène Royal lagen fraaie parallellen. Ook zij lag in een scheiding en was niet geliefd in haar eigen kamp. Maar ik wilde het hebben over zijn bijzondere overwinning, tegen zijn partij in.

"Sarkozy heeft een probleem met zijn lichaam. Hij komt uit de provincie. Zijn vrouw vertrekt, met een andere man. Ze wil zelfs niet meer op hem stemmen. Hij propageerde in zijn campagne een breuk met de politiek van Chirac terwijl hij zelf als de nummer twee in het kabinet dat beleid jarenlang heeft uitgedragen.

"Sarkozy heeft de politiek in Frankrijk veranderd. Hij ontheiligde het presidentschap door zich overal te laten filmen, in korte broek, op de fiets. Hij is een showman. En hij leidt het land aan de hand van de opiniepeilingen. Mitterand schafte de doodstraf af terwijl het merendeel van de Fransen daar tegen was. Zo'n stap zou Sarkozy nooit zetten. Hij heeft geen eigen programma, hij peilt wat de mensen willen. Dat wilde ik laten zien."

Toch komt Sarkozy er niet slecht af. Villepin en Chirac lijken in hun achterbaksheid grotere schurken.

"Villepin lijkt alleen maar de grootste schurk omdat je niet gewend bent om hem in de privésfeer te zien. Zijn gedrag is het meest verbazingwekkend. In het openbaar oogt hij onaantastbaar, zo'n mooie rijzige man. In feite gaat het om een broederstrijd tussen Villepin en Sarkozy naar de gunsten van Chirac.

"Maar om goed of kwaad was het me niet te doen. Het ging me erom hoe je wordt verleid door iemand die zich elke dag op tv vertoont. Het trekt je zijn leven in zoals bij een tv-serie. Je gaat van iemand houden terwijl je zijn politiek afkeurt. En dat is een gevaar. Politiek draait om een visie op de toekomst, niet om affectie; dat moet je niet met elkaar verwarren."

De presentatie van uw film in Cannes viel ongeveer gelijk met de aanklacht tegen Dominique Strauss Kahn in New York. Het drama in uw film over Sarkozy verbleekt een beetje tegenover dat grotere drama.

"Ja, dat is zo. De producent denkt dat de film om die reden in Frankrijk twintig procent minder mensen heeft getrokken. Men zat aan de tv gekluisterd. Het was een grote schok. Ook voor mij. Ik hou erg van de politicus Dominique Strauss-Kahn. Maar de affaire bevestigt ook wat ik in mijn film wil zeggen. Vijftig procent van de Fransen vindt nu dat Dominique Strauss-Kahn best terug kan keren in de politiek. Vijftig procent! Hoe kan dat?

"We praten iedere dag over hem. Bij Berlusconi gebeurt hetzelfde. Het doet er niet toe hoe hij zich misdraagt of wat hij ook zegt over homo's. Mensen willen het feuilleton. Ze ontwikkelen een affectieve relatie met de 'bad guy'. Bij Dallas was iedereen ook altijd het meest geïnteresseerd in de slechteriken."

Heeft Sarkozy zelf uw film gezien?

"Nee, hij wil de film niet zien. Hij gaat liever naar een psychoanalyticus, zei hij. Zoveel narcisme zou slecht zijn voor zijn geestelijke gezondheid."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden