Review

Sangaré plukt haar publiek uit het pluche

Amsterdam Roots Festival. Vanavond: Istanbul meets Amsterdam (Paradiso), Fuego Latino (Melkweg). Morgen: Sufi Night (Tropentheater), Africa Night (Melkweg). Meer informatie: www.amsterdamroots.nl

Donkere wolken pakken zich samen boven de elfde editie van het Amsterdam Roots Festival, dat afgelopen weekeinde met Roots Open Air in het Oosterpark begon.

Wellicht voor het laatst maakten 60.000 bezoekers zondag kennis met een baaierd aan muziekculturen uit alle windstreken. Op zeven podia speelden zo’n veertig acts. De Amsterdamse Kunstraad wil deze laagdrempelige, want gratis toegankelijke, opening van het festival niet langer subsidiëren. Dit in weerwil van het politieke klimaat, dat juist een wederzijds begrip voor elkaars culturen wil bevorderen, vooral in de grote steden.

Op de website kwamen dan ook honderden reacties binnen waaronder deze: „Een multiculturele wereldstad als Amsterdam kan niet zonder een wereldgebeuren van formaat. Het festival in het Oosterpark heeft z’n functie meer dan bewezen. Een korting van driekwart van het subsidie is de nekslag voor dit fantastische evenement en dat mag natuurlijk nooit gebeuren.”

Woensdag was in het Concertgebouw van deze commotie niets te merken. Daar ontmoetten twee tegenovergestelde muziektradities elkaar. De Portugese fado van Ana Moura met na de pauze de Malinese Wassoulou-zang van Oumou Sangaré vormde een gewaagde combinatie, die niet goed uitpakte.

Moura bezit de potentie tot een groot fadista uit te groeien, maar gedijt beter in de intimiteit van een roerige clubambiance, waar je bij een glas port de ziel van de fado kunt raken. Ondanks haar eminente gitaartrio steeg Moura niet boven zichzelf uit en bleef ze steken in obligate verzoekjes om applaus en het meezingen van refreinen.

Geen groter contrast dan met de elf jaar oudere Oumou Sangaré (1968), de vorstin van het Malinese lied. Haar felle stem verraadt de soultraditie van haar geboortestreek Wassoulou, waar zangeressen met soepele stem van fluisterend fluweel naar massief metaal moduleren.

Tegelijkertijd is deze provincie hofleverancier van stuwende funky dansmuziek. Traditionele instrumenten weven met elektrische bas en gitaar een tranceverwekkend web.

In het Concertgebouw leverde dat een fascinerend schouwspel op en een feest voor het oor. Inclusief twee dartele achtergrondzangeressen, die lenig dansend hun omkraalde kalebassen ritmisch in de lucht wierpen. Sangaré leek op een tweede Mahalia Jackson, even imposant van stem als van voorkomen, dan weer waande je bij de Afrikaanse Tina Turner.

Haar liedjes over emancipatie en gerechtigheid werden misschien niet verstaan, de boodschap om lijflijk te bewegen des te meer.

Oumou plukte haar publiek uit het pluche en liet de zaal als één grote dansende meute achter, als een triomferende Malinese fadista.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden