null Beeld
Beeld

RecensieRoman

Samen op drift en ongesteld

Eva Coolen schrijft authentiek en grappig over tienermeiden op de vlucht, zonde alleen van dat pistool dat afgaat.

Het omslag van de tweede roman van Eva Coolen is donker en onheilspellend, de contouren van een pistool zijn zichtbaar, de titel Regeneratie doet denken aan Karin Slaughter die er een woordenboek bij heeft gepakt. Op de zwartgedrukte openingspagina’s staan motto’s van zangeressen Lana del Rey, Madonna en rapper Jay-Z en ten slotte nog een legendarische uitspraak van Marilyn Monroe: ‘It’s all make believe isn’t it?’ Dat wordt spannend, denk je, dat wordt rock-’n-roll.

Dat klopt ook wel, maar toch anders dan je denkt. In het eerste hoofdstuk maken we kennis met twee op drift geraakte tienermeiden die leven op donuts en Wiener melange (‘die benzinestations zijn zo fucking duur’). Erg rock-’n-roll zijn ze niet, want ze rijden naar de zeehondenopvang aan het wad en ze zijn allebei ongesteld: ‘Wist je dat nonnen in een klooster ook tegelijk ongesteld worden?’

De ik-verteller en haar vriendin Ruth zijn op weg naar nergens, en duidelijk op de vlucht, want ze verven hun haar, slapen in dure hotels of in de auto, hebben hun mobieltjes uit, dragen petten. Eerst denk je dat ze gewoon weg willen uit hun oude leven, dat te veel bepaald wordt door een geestdodend supermarktbaantje en ouders die steeds met zichzelf bezig zijn, maar er blijkt meer aan de hand te zijn. We lezen flashbacks over een ander zomerbaantje: de tieners verlenen (voor hun leeftijd) goed betaalde zorg aan een van top tot teen verlamde rijkaard.

Eva Coolen Beeld Isabel Sanchez Olid
Eva CoolenBeeld Isabel Sanchez Olid

De vertelstem die Eva Coolen haar hoofdpersoon geeft, is zo authentiek en grappig dat je het voor lief neemt dat de genreclichés je om de oren vliegen: de meidenvriendschap waarbij één de weifelende underdog is en de ander de slagvaardige maar onvoorspelbare schoonheid, de roadtrip Thelma & Louise-stijl, snufje coming-of-age, de voortdurende verwijzingen naar jeugdcultuur. De nadrukkelijke aanwezigheid van die verhaalelementen maakt dat de roman neigt naar Young Adult; het is hoe dan ook een lekker boek voor jongeren. Het thema van het jonge buitenbeentje dat moeite heeft met leven, maar buitengewoon goed is in het observeren van haar eigen tekort, staat of valt met de toon, de eigenheid en de originaliteit van de observaties. En met die zaken zit het wel goed bij een groot schrijftalent als Eva Coolen.

Dat het toch nog misgaat met deze roman, na ruim driehonderd pagina’s, komt door het pistool. Dat zat er dik in natuurlijk, het pistool moest afgaan, en de verlamde man heeft daar iets mee te maken. Opeens bleek dat de ik-figuur iets enorms op haar geweten heeft, en hoe graag ik er ook in mee wilde, het lukte niet, want het meisje refereert geen moment aan de misdaad tot het moment dat die scène in een terugblik aan bod komt.

In een film kan dat, maar in een roman die drijft op de innerlijke monoloog is het gekunsteld: de vertelster hield informatie achter, om de schrijver te helpen bij de constructie en niet om een reden die psychologisch verklaarbaar is. O ja, ze sliep slecht, en ja, het was allemaal make believe.

De reis gaat nergens meer heen, en dus gaat het boek een beetje als een nachtkaars uit. Het was beter geweest als de meiden waren weggevlucht van een supermarktbaantje en een leven zonder beloftes, zodat er nog van alles had kunnen gebeuren. Dat had ik die twee wel gegund.

null Beeld
Beeld

Eva Coolen
Regeneratie
Das Mag; 431 blz. €24,99

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden