Review

Rumbatá vergaloppeert zich met ambitieus jubileumprogramma

Je mag dan wel Nederlands beste en meest authentieke salsa-orkest zijn en al tien jaar bestaan, als je met je jubileumprogramma afwijkt van je gouden formule, kan het flink mis gaan.

Dat gebeurde zondag in het Amsterdamse theater de Kleine Komedie, waar het tienkoppige Rumbatá zijn verjaardag vierde met het speciale programma 'Cuatro Estaciones de América Latina'. Jaime Rodríguez, de Colombiaanse oprichter en leider van Rumbatá, had het programma bedacht: vier losse delen van een suite van een uur, gecomponeerd door vier Latijns-Amerikaanse musici die in Nederland wonen. Zelf nam Rodríguez het openingsdeel 'Elementos' voor zijn rekening, Patricio Wang (Chili), José Luis Lopreti (Uruguay) en Juan Pablo Dobal (Argentinië) schreven de overige delen.

Gelukkig voor het ruim toegestroomde publiek liet Rumbatá in een tweede set horen wat het normale groepsrepertoire behelst. Want de vier suitedelen waren misschien als zelfstandige muzikale creaties wel geslaagd, als swingende voorbeelden van de ophitsende salsa -waarin het orkest doorgaans grossiert- voldeden ze geenszins. Een goede salsa-compositie is een stukje van hooguit vier minuten, dat live door middel van herhalingen, ritmische explosies, spetterend koperwerk en felle improvisaties uitgroeit tot een kolkende, meeslepende notenstroom, die eenieder op de dansvloer noodt. Alleen in de nieuwe salsa-composities en arrangementen die na de pauze klonken en die op de binnenkort te verschijnen cd 'Despacio' staan, laat Rumbatá zich kennen als de vurige leverancier van spectaculaire dansmuziek die de fans waarderen.

In de delen van 'Cuatro Estaciones de América Latina' vergaloppeerden de vier componisten zich door een te ambitieuze aanpak. Het gevolg: gekunstelde ritmische verschuivingen, misplaatste opeenstapelingen van melodieën, ellenlange teksten, die soms samen, vaker beurtelings gezongen werden door Beatriz Aguiar en Fabian Nodarse. Kortom, het was een statisch gebeuren.

Het leek erop dat de vier hun composities te mooi wilden maken, alsof ze zichzelf wilden bewijzen met 'kunstmuziek'. Ze vergaten hun roots en het aardse onderbuikgevoel dat bij goede salsa hoort; zelfs de voorbeeldige solo's van trombonist David Rothschild konden daar niets aan veranderen.

Ondertussen voldeden de vier componisten wel aan Rodríguez' opdracht: schrijf een compositie waarin de muziek van je vaderland een belangrijke rol speelt. In de twee beste stukken, het afsluitende 'Sangre Caliente' van Dobal en 'La Marea' van Lopreti, verwerkten de componisten elementen uit de Argentijnse en Uruguayaanse folklore, zoals de candombe. Beiden negeerden de tango. Terecht, want daarvoor is de hete saus van de salsa helemaal niet bedoeld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden