Review

Ruisende lyriek en pasteltinten

In muziek gaat het niet alleen over de klinkende tonen, maar ook (en misschien wel juist) over de ruimte tussen de klanken: met wat voor spanning volgt de ene noot op de andere? Welke betekenis krijgt de stilte tussen twee akkoorden? Luister maar naar de eerste solo-cd van de Nederlandse pianist Dante Boon. De dubbelaar is uitgegeven bij Edition Wandelweiser, een groep die zich bezighoudt met het gedachtegoed van John Cage. Cage is op deze opname met een aantal werken vertegenwoordigd. Het valt op hoe vanzelfsprekend diens pointillistische ’Etudes Australes’ klinken onder Boons vingers. Datzelfde geld voor Feldmans vroege ’Last Pieces’: alles zingt zachtjes en alles is gehoord. Boon voert de werken uit met een ruisende lyriek en pasteltinten die je zelden in deze abstracte werken hoort. Dat geldt ook voor de koraalachtige stukken van Jürg Frey en Michael Manion. De parelende ’Possible Worlds’ van Samuel Vriezen klinken als mini-explosies: bontgekleurd en voorbij voor je het weet. Een authentieke debuut-cd. (AF)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden