Recensie Film

Ruben Brandt, Collector: De cultuurhistorie enthousiast door elkaar gehusseld

Van deze sprankelende hyper-originele art-mystery-thriller spat zoveel film- en kunstplezier af, dat je er wel vrolijk van móet worden.

Remke de Lange
Ruben Brandt, Collector
Regie: Milorad Krstic
****

Picasso, Van Gogh, Dalí.... Handig om tijdens het kijken naar de animatiefilm ‘Ruben Brandt, Collector’ een notitieblokje in de buurt te hebben om de kunsthistorische verwijzingen bij te houden. Het zijn er nogal wat en ze buitelen in hoog tempo over elkaar.

De in 1952 in Slovenië geboren, in Hongarije opgegroeide visueel kunstenaar Milorad Krstic maakt als zestiger een opmerkelijk filmdebuut met een getekende, Engels gesproken film die zich met geen enkele andere laat vergelijken en tegelijkertijd op een hartveroverende manier heel vertrouwd aanvoelt. 

Wervelende kraakfilm

Psychotherapeut Ruben Brandt heeft last van nachtmerries rond wereldse kunstwerken. Zo komt hij in Botticelli’s beroemdste schilderij terecht en wordt prompt door Venus’ weelderig lange rode haar onder water getrokken. Brandts oplossing: de kunstwerken verzamelen. Het is het simpele uitgangspunt van een wervelende kraakfilm waarin een handvol meester-inbrekers in zijn opdracht topstukken uit musea in Parijs, Florence en New York rooft.

De meest gekwalificeerde kunstdief is Mimi, een energieke Lara Croft-achtige heldin die zich lijkt te bevinden in een kruising tussen James Bond- en Ocean’s Eleven-films. Zij weet niet alleen hoe je geruisloos een zwaarbeveiligd gebouw binnendringt, ze houdt ook de doortastende rechercheur op afstand die de inbraakserie onderzoekt. Deze Kowalski verdiept zich met vérstrekkende gevolgen in de familiegeschiedenis van de getormenteerde therapeut.

Westerse cultuurgeschiedenis

Gezichten met drie ogen, een man met twee dassen: in een geheel eigen surrealistische stijl creëert Krstic, die een kwart eeuw geleden met ‘My Baby Left Me’ een korte animatiefilm afleverde, een heerlijk avontuurlijke, kunsthistorische klamme droom vol achtervolgingen, actiescènes, gegriezel en visuele poëzie. Liefst zou je ieder beeld even stilzetten om de verwijzingen te raden.

Het is alsof iemand een encyclopedie van de westerse cultuurgeschiedenis ondersteboven heeft gekeerd en kinderlijk enthousiast Hitchcock, Spielberg en kerkklokken, renaissancekunst, jodelmuziek en westerns, kubisme en jarenzestigjazz door elkaar husselt. En combineert met een grote liefde voor auto’s: Amerikaanse sleeën, Europese sportwagens, immense trucks en de Tsjechische Tatra worden met oog voor detail in beeld gebracht.

Is de film één grote gimmick? Toch niet. Het verhaal en de personages mogen emotioneel op afstand blijven, ‘Ruben Brandt, Collector’ is stijlvast, humoristisch, met grote vaart en beeldschoon gemaakt, en voelt aan als een groots gebaar van een liefhebber die speels laat zien hoe mondiaal alom aanwezig kunst en cultuur in ons collectief bewustzijn zijn.

Gauguin, Velázquez, Lichtenstein... Warhol, Rodin, Modigliani... Monet, Hopper, Le Corbusier... Michelangelo, Hockney, Renoir... Je zou er als kijker het Stendhal-syndroom van krijgen.

Lees ook:

De schijn van het normale (column van Wim Boevink)

Ja, dat oude marmer. Maar eigenlijk was ik voor de klassieke Oudheid dit keer niet gekomen. Als in een Stendhal-syndroom stond ik twee jaar geleden op de bescheiden en verlaten Akropolis van Sparta mijn tranen terug te dringen, overweldigd door de schoonheid van de overwoekerde resten, het warme winterlicht, de stokoude olijfbomen en de flanken van het Taygetusgebergte.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden