Review

Rock 'n Roll is eventjes een ander jasje aan

ROTTERDAM - ,,Ik ben dertig jaar te laat geboren'', zo vertrouwde Helmut Lotti zijn publiek zaterdagavond toe in de Rotterdamse Doelen. De Vlaamse zanger trad op in het kader van zijn 'My tribute to the King'-tournee en gaf aan jaloers te zijn op 'de mensen die het echte begin van Elvis nog hebben meegemaakt'.

Gehuld in een leren 'schaatspak' gaf Lotti blijk van zijn liefde voor Elvis Presley en diens muziek, ondersteund door het veertigkoppige Golden Symphony Orchestra.

Reden voor deze huldeblijk is Lotti's langdurige geschiedenis met de King. Presley was namelijk de eerste muzikant waar Lotti kippenvel van kreeg en met wiens muziek hij op school zijn eerste zangsuccessen boekte. Later won hij met zijn Elvis-imitatie de Soundmixshow van Henny Huisman, waar in Henny's sterrentunnel Lotti's carrière als vertolker van soft pop en licht klassiek werd gelanceerd.

Een carrière waarin met een bruinhouten stem een trouw publiek werd opgebouwd van mensen die dan misschien niet allemaal het 'echte begin van Elvis' hebben meegemaakt, maar die in de jaren '50 in hun zachtmoedige kleurloosheid bepaald niet uit de toon waren gevallen.

Dat publiek is vooral een gemakkelijk publiek. Aan het begin van de voorstelling kruipt men gezellig in de schouwburgstoel om zich een avond lang in alle rust te laven aan de brave Belg op het podium. Men komt alleen uit de stoelen om even naar het toilet te gaan of na een liedje naar het podium te lopen om de zanger een bloemetje en een kus te brengen. Dit is een beproefd ritueel; de stilte die door het zoenen valt tussen twee liedjes wordt functioneel gebruikt om de buurvrouw aan te stoten en te zeggen dat dit laatste liedje erg mooi was. De ander merkt dan op dat dat inderdaad het geval is.

Als dit ritueel is afgerond vraagt Lotti weer de aandacht, meestal met een inleidend praatje bij het volgende liedje, waarbij hij zich op ontwapenende wijze blootgeeft. Na het eerste deel van de show, waarbij een handvol Elvisnummers in de draaiorgelversie ten gehore is gebracht, heeft Helmut Lotti zijn 'leren schaatspak' geruild voor een jas met slippen.

De eerste ontboezeming volgt: ,,Ik heb nooit gezegd dat ik klassiek kon zingen, maar ik vond de melodietjes wel leuk.'' Logischerwijze volgt dan een potpourri van in theorie uiteenlopende nummers als 'Guantanamera', 'Kumbaja', 'Du Allein' en Queens 'Bohemian Rhapsody'. Een stukje poperette zingen zonder de microfoon laat vervolgens horen dat Lotti's zelfinzicht klopt: de Pavarotti-imitatie bereikt nauwelijks de achterste rijen.

De volgende ontboezeming is dat Lotti de meeste 'klassieke muziek' kent omdat Elvis bepaalde liedjes -'O Sole Mio' als 'It's Now or Never'- ooit heeft gezongen. Wat weer een opmaat is om de slipjas stoer uit te gooien en een Elvis-medley in te zetten.

'Come dancing to the jailhouse rock', zingt een wild met het lijf schuddende Lotti. Het publiek komt nu ook wat los; het deint in de stoelen als wier in een kalm stromend beekje.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden