Opinie

Rivaliteit tussen Bette en Joan met het nodige venijn uitgespeeld

AMSTERDAM - Met het doel een brug te slaan tussen film en theater, maakte toneelregisseur Dick van den Heuvel een vrije bewerking van Robert Aldrichs filmklassieker 'What ever happened to Baby Jane?' uit 1962. In 'Wat is er toch met Baby Jane gebeurd?' zijn het niet alleen de zussen Blanche en Jane Hudson die tot leven zijn gewekt, maar ook de legendarische filmactrices die ze vertolkten: Bette Davis en Joan Crawford.

BELINDA VAN DE GRAAF

Een voorstelling waarin theater en film versmelten is geen novum. Zeker niet voor het Amsterdamse Filmmuseum dat met zogeheten theatrale filmvoorstellingen inmiddels kan bogen op een aardige traditie. Waar film en theater er echter doorgaans gecombineerd worden in één programma met stille filmbeelden geprojecteerd op het doek en explicateurs, acteurs en/of muzikanten op de voorgrond, daar is in 'Wat is er toch met Baby Jane gebeurd?' geen spoortje celluloid te bekennen. Het decor toont zelfs een filmdoek dat door midden is gescheurd en dat nu als een loper richting publiek is gedrapeerd. Op die filmscheur bewegen zich Blanche en Jane Hudson oftewel Joan Crawford en Bette Davis, de personages én de actrices uit Aldrichs beroemde psychodrama die hier voor de gelegenheid zijn samengesmolten in Lilian van den Berg en Gerda van Roshum.

Sober decor

Wat was het mooi geweest als ze beiden uit die scheur waren komen rollen en we het effect van Woody Allens 'The purple rose of Cairo', waarin de filmheld plots van het doek stapt, live hadden kunnen meemaken. Dergelijke attracties biedt de voorstelling echter niet. In een sober decor volgen we de twee strijdlustige zusters die in 1962 door de 54-jarige Bette Davis en de 58-jarige Joan Crawford zo meesterlijk werden neergezet. De rivaliteit tussen beide Hollywoodsterren, zoals bijvoorbeeld uitgebreid beschreven in het boek 'Bette en Joan', komt in het stuk uitgebreid ter sprake en wordt door Crawford-vertolkster Van den Berg en Davis-vertolkster Van Roshum met het nodige venijn uitgespeeld. Treffend is de gelijkenis die zij met hun filmvoorbeelden vertonen. Het is met name Van Roshum die als het voormalige kindsterretje Baby Jane een ontroerende sloerie weet neer te zetten. De door Harry van Swinderen gespeelde verzamelaar van filmmemorabilia komt daarentegen minder uit de verf. Zijn wat ondankbare rol als katalysator ligt er te dik bovenop.

Als ode aan het oude Hollywood en het tijdperk waarin celluloid queens als Bette Davis en Joan Crawford nog mooi dramatisch konden sterven, zoals een van de personages weemoedig opmerkt, is de voorstelling vooral sympathiek. Dat geldt ook voor de emancipatie van het filmscenario die regisseur Van den Heuvel lijkt voor te staan. Zoals we dezer dagen ook een toneelbewerking van de film 'Trainspotting' kunnen zien, zo kan er natuurlijk ook nieuw leven worden geblazen in een oude Hollywoodklassieker. Het probleem van een dermate geslaagd en reeds veelvuldig gekopieerd als ook geparodieerd origineel (denk aan de verrukkelijke parodie van Arjan Ederveen en Tosca Niterink) is echter dat de voorstelling uiteindelijk slechts als smaakmaker fungeert. Gelukkig heeft het Filmmuseum hier rekening mee gehouden en presenteert het na het voorgerecht met de film 'What ever happened to Baby Jane?' de hoofdmaaltijd.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden