TV-recensie

Respectvol en evenwichtig gedrag? Helemaal niet vanzelfsprekend

Stratenmaker Arie. Beeld VPRO

Ruzie. Twist. Primitief gedoe. Sinds ik psycholoog en narcisme-expert Martin Appelo hoorde zeggen dat ‘we voor 80 procent in het oerwoud leven’, zie ik dat oergedrag overal op tv. Mensen glimlachen wel en verbijten hun ergernis, maar het liefst gaan ze elkaar met speren te lijf.

Neem nou die stakende buschauffeurs, die in hun strakke rijschema niet eens plaspauze krijgen en te veel haast hebben om een oud vrouwtje rustig de bus in te laten. Hoe díe keken in het NOS Journaal toen er toch iemand met de bus ging rijden. “Besmet werk!” Het stoom kwam hen uit de oren.

In ‘Nieuwsuur’ later zaten FNV-onderhandelaar Paula Verhoef en de voorzitter van de Vereniging Werkgevers Openbaar Vervoer Fred Kagie kinderachtig te kibbelen. Het ging over een eerdere deal die weer onderuitgehaald was. Welles. Nietes. Dat zeiden ze niet, maar zo klonk het wel. 

Bij mijn zus en mij gaat het nog net zo. En dan weet je: wat volwassen mensen zeggen representeert maar een klein beetje beschaving en grotendeels oermensgedrag. Dan gaat het over instincten als: blijft er wel genoeg voor mij over? Kan ik overleven als ik met jou samenwerk of ben je niet te vertrouwen?

Achter het milde groen

In dat opzicht is de documentaire ‘Lief en leed op Parc Beaugarde’ van Hans Pool fascinerend. Op het vakantiepark bij Culemborg wonen veel mensen die na een scheiding proberen hun leven weer bij elkaar te rapen. (André Hazes junior zit er niet, na de breuk met 'zijn' Monique. Maar daar horen we vanavond meer over in ‘André Hazes: Ik haal alles uit het leven' bij SBS6.) 

Ze zitten maanden in die chalets en badderen in het kalme meertje, maar schipperen ondertussen met exen die geld willen, of met oud-schoonfamilies die niet snappen waarom ze voor zichzelf kozen. Achter het milde groen gaan heel wat oerwoudperikelen schuil.

VPRO-regisseur en cameraman Hans Pool portretteert het lijden dat onder de schijnbare rust speelt. Hij komt onder de huid. Ik moest er even inkomen, want hij brengt ook veel saaiheid en lelijkheid in beeld, maar van Pool weet je: hij komt altijd met iets thuis. Die blikken net wat langer in beeld. Die stiltes die de geportretteerden dan maar opvullen met nog een verhaal. In zijn mooie reisseries als 'Van Moskou tot Moermansk' en 'Van Dis in Afrika’, maar ook in ‘In De Leeuwenhoek’ met Hugo Borst en Adelheid Roosen nu, is er altijd oog voor wat er achter de façade speelt.

Het is helemaal niet vanzelfsprekend dat mensen respectvol en evenwichtig met elkaar kunnen omgaan, daar komt het vaak op neer. 

Het huis en de meubels

Peter zit in een vechtscheiding en procedeert om de helft van zijn bezittingen. Arts Saskia moet zich bij vrienden verantwoorden waarom ze na haar heftige auto-ongeluk een ander leven wilde en wegging bij haar man. Stratenmaker Arie heeft een ex-vrouw die niet alleen een andere vriend kreeg, maar na de scheiding ook het huis, alle meubels, en de meeste tijd met de kinderen. Hij droop af uit het huwelijk en vertrok met alleen zijn verjaardagscadeau: de tv.

Nu werkt hij zestig uur per week om ook nog de alimentatie te kunnen betalen. “Voor mij is maar één ding belangrijk en dat is dat mijn kids gelukkig zijn”, zegt de zachte man. Onvoorstelbaar, dat hij met zijn gebroken hart zijn ex-vrouw nog zo veel kan gunnen en het daardoor voor de kinderen draaglijk houdt. Dan is die 20 procent civilisatie toch al heel wat.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos over televisie. Lees hier hun eerdere columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden