Recensie

‘Requiem’ van David Dawson is ballet in de overdrive

'Requiem', uitgevoerd door Het Nationale Ballet. Beeld HANS GERRITSEN

Requiem
Het Nationale Ballet
★★★★☆

Het was uitkijken naar 'Requiem' van de Engelse choreograaf David Dawson en componist Gavin Bryars bij Het Nationale Ballet. Want wat zou hun interpretatie van de eredienst ter herdenking van de doden, vele malen eerder iconisch verklankt, toevoegen?

Veel, bewijst deze productie in samenwerking met Het Balletorkest en Koor van de Nationale Opera, evenals de dansers in topconditie. Zo krijgt het tot nu toe gezapige balletseizoen in één klap toch nog vleugels.

Letterlijk, zou je bijna zeggen. Dawson voert zijn dansers op als lichtwezens in een soort voorportaal tussen hemel en aarde waarin het stoffelijke overgaat in het eeuwige. Tegen een achterwand van verkoolde houten planken waaieren de dansers in steeds veranderende formaties uit, met geheven hoofden en uitgestrekte armen, reikend naar het licht. Dat de verheven bewegingstaal wordt gereflecteerd in twee immense spiegels die het toneel flankeren, draagt bij aan het idee van een golvende zee van transformatie.

Opvallend is Bryars' keuze voor Latijn voor de koordelen, wat aan zijn vloeiende en op momenten bijna barokke compositie een opmerkelijke twist geeft. Alsof verleden en heden elkaar de hand schudden.In zijn compositie volgt Bryars de structuur van het requiem met zijn verschillende onderdelen, en ondersteunt in diverse tempi de dynamiek van de dans.

Het prachtig gezongen kyrie eleison is ook een dansant hoogtepunt, omdat daarin Dawsons militaire precisie haarfijn naar voren komt. Op de microseconde gelijk gaan meerdere trio's over in verschillende duetten, terwijl er onderling van partner wordt gewisseld om via solo's weer cyclisch samen te komen. En de dansers lappen het 'm.

Groots en meeslepend

Dawson is van groots en meeslepend op alle fronten: de benen gaan hóóg, de armen úítgestrekt, torso's naar buiten opengedraaid zodat het plaatsvervangend zeer doet. Het is ballet in de 'overdrive', wat vaak gejaagd en gewild elegant aandoet, maar in 'Requiem' draagt het bij aan een sfeer van troost en overgave. We kijken naar wezens die zich lijken te hebben ontworteld aan het aardse en ons naar licht, liefde en verlossing gidsen. De betekenis van het requiem - het vragen om eeuwige rust voor de doden - krijgt hier een actuele gevoelswaarde.

Je zou bijna vergeten dat 'Requiem' wordt voorafgegaan door het bejubelde 'Citizen Nowhere', eveneens van David Dawsons hand. Krachtig is het videodecor van letters, die als fonkelende sterren opgaan in het universum. Toch laat Dawson in deze hernomen solo voor sterdanser Edo Wijnen zien dat hij ook met iets intiemers uit de voeten kan. Ook dankzij Wijnen zelf natuurlijk, met zijn jongensachtige charisma waarbij menig boybandsterretje zal verbleken.

Lees ook:

Koortsachtig dansen voor een droomplek bij Het Nationale Ballet

Elk jaar doen heel wat gegadigden auditie voor de Junior Company van Het Nationale Ballet, het voorportaal van het grote gezelschap. Er zijn slechts drie contracten te vergeven, dus wordt er koortsachtig gedanst.

Lees meer recensies op trouw.nl/theaterrecensies

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden