Filmrecensie Judy

Renée Zellwegger als Judy Garland: zet die Oscar maar vast klaar

Renee Zellweger als Judy Garland in 1968.

Judy
Regie: Rupert Goold
Met Renée Zellweger, Jessie Buckley en Finn Wittrock
★★★☆☆

Nou, zet die Oscar maar klaar hoor. Renée Zellweger is als Judy Garland zonder meer een attractie. Met valse wimpers, gekleurde contactlenzen, een pruik en een grote rode mond stapt ze de film binnen, om het pijnlijke verhaal te vertellen van een kindster in Hollywood, en de effecten van het jeugdige harnas op het latere leven. Judy Garland was zestien toen ze met de musicalfilm ‘The Wizard of Oz’ (1939) de wereld veroverde. Ze had er toen al een behoorlijke carrière op zitten. Op haar tweede werd ze al voor de camera gezet. En het ging er niet bepaald zachtzinnig aan toe, blijkt uit de herinneringen die Zellweger in de vertolking van de 47-jarige Judy Garland opdiept.

Als meisje kreeg ze pillen toegediend om dun te blijven, in slaap te komen of juist wakker te blijven. Hollywood-baas Louis B. Mayer peperde haar in wat haar taak was: mensen dromen schenken. En ze moest zich vooral niets inbeelden, want haar roem en rijkdom lagen in zijn handen. Mooi en mager moest ze dus zijn, dansen en zingen, en de mensen vermaken.

‘Judy’ is een behoorlijk ontnuchterende ervaring. De film duikt achter de façade van de droomfabriek, door op pad te gaan met de musicalster op leeftijd. We treffen een fragiele vrouw die een uitgeputte indruk maakt. Judy is net gescheiden van haar vierde echtgenoot en verwikkeld in een voogdijstrijd om haar twee kinderen. Haar inmiddels volwassen dochter Liza Minnelli komt even langs op een feestje.

Het klapstuk wordt bewaard tot de finale

Punt is, de gloriedagen in Amerika zijn voorbij. Om voor zichzelf en haar kroost een huis te kunnen kopen, zal ze in 1968 naar Londen moeten waar ze nog wel fans heeft, en waar haar concerten snel uitverkopen. Stoer is het dat Zellweger zanglessen nam, om alle liedjes zelf te kunnen zingen. Het klapstuk ‘Over the Rainbow’ uit The Wizard of Oz wordt bewaard tot de finale.

Zellweger verschijnt als een diva in kekke sixties-uitdossingen (oranje pak, roze lippen, gouden oorbellen), maar ook als een vrouw die zich met pillen, drank en sigaretten op de been probeert te houden. Ze is gevat, kan erg grappig uit de hoek komen. Tegelijkertijd zie je een bang vogeltje dat helemaal niet het podium op wilt. Het enige waar ze naar verlangt is een veilige haven die maar niet in zicht komt.

De aanpak van de Engelse theaterregisseur Rupert Goold zou je vooral degelijk kunnen noemen. Hij weet goeddeels de valstrikken van de biopic te mijden, en boft vooral met Zellwegers overgave aan de rol. Ook past Judy in een kleine trend van biografische vertellingen over vrouwelijke filmsterren van weleer, films die ook de schaduwkanten van het leven tonen. Annette Bening bracht vorig jaar de afgedankte Hollywood-ster Gloria Grahame tot leven in ‘Film Stars Don’t Die In Liverpool’. En onlangs nog zond televisiezender Fox de heerlijke serie ‘Feud’ uit, met Susan Sarandon en Jessica Lange als de vechtende vedettes Bette Davis en Joan Crawford.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden