Remy van Kesteren maakte een nieuwe soundtrack bij animatiefilm ‘The Red Turtle’.

interviewSoundtrack

Remy van Kesteren maakte de soundtrack bij een animatiefilm: ‘Ja, ik lijk op de hoofdpersoon, een bizar toeval’

Remy van Kesteren maakte een nieuwe soundtrack bij animatiefilm ‘The Red Turtle’.Beeld AP

Harpist Remy van Kesteren was zo onder de indruk van de animatiefilm ‘The Red Turtle’ dat hij besloot er een alternatieve soundtrack voor te maken. De regisseur was enthousiast en dacht mee.

Zijn muziek vonden mensen ­altijd al filmisch, en hij wilde zelf altijd al graag filmmuziek maken. Het spel tussen beeld en muziek boeide hem van jongs af aan. “Maar er belde helaas nooit een filmregisseur”, zegt Remy van Kesteren (31) lachend. En dus bedacht de harpist dat hij misschien muziek kon maken bij een bestaande film. Een alternatieve soundtrack zogezegd.

“Ik moest al snel aan de animatiefilm ‘The Red Turtle’ van Michael Dudok de Wit denken. Een prachtige film uit 2016, die me destijds enorm raakte. In die film zit geen dialoog, dus bij vertoning van de film kun je het geluid gewoon uitzetten. Want dat was de bedoeling, dat ik live ­muziek zou gaan spelen bij de film als die in de bioscoop of het filmtheater vertoond zou worden.”

Vanwege de pandemie en de ­beperkingen is zo’n livevertoning al twee keer uitgesteld, en voorlopig zijn er geen nieuwe plannen. Maar in elk geval is er het nieuwe album, waarop de alternatieve Red Turtle-muziek in twaalf tracks is opgenomen. De titels van die tracks verwijzen naar bepaalde scènes uit de film. Even kort het verhaal (spoiler alert!). Een man spoelt aan op een onherbergzaam onbewoond eiland. Hij bouwt een paar keer een vlot om te ontsnappen, maar steeds wordt dat vlot vernield door een grote rode schildpad. Als de man zijn woede op de schildpad heeft bekoeld, verandert die na een tijdje in een jonge vrouw met lang rood haar. Ze krijgen een kindje en leven met elkaar en de natuur. Tot het kind de wijde wereld intrekt, de man sterft en de vrouw weer transformeert tot een rode schildpad.

Een fijn soort naïviteit

In april van dit jaar belde Van Kesteren met regisseur Dudok de Wit die in Londen woont. “Ik kende hem niet en vond het best spannend om hem mijn idee voor te leggen. Ik had een briefje met vragen gemaakt, en voelde me behoorlijk starstruck, want ik ben een enorme fan van hem. Het werd een urenlang, fijn en gezellig gesprek.

Hij begreep meteen wat ik wilde. In dat gesprek over de relatie van beeld en geluid vertelde ik hem dat ik live muziek gespeeld had bij een ballet van Hans van Manen. Hij bleek de choreograaf en zijn werk niet te kennen. Bij een volgend gesprek had hij veel balletten van Van Manen op YouTube bekeken, en had hij naar mijn muziek geluisterd. Die nieuwsgierigheid van hem sprak me erg aan. Hij staat voor alles open en straalt een fijn soort naïviteit uit. Er was meteen een vriendschap, een verwantschap.

“We spraken veel over de invloed van geluid op beeld. Over dat je moet oppassen om te veel te willen doen. Zoals wanneer de tsunami in de film komt. Moet je dat extra aanzetten, of juist niet? Misschien wordt het als je dat doet wel te veel rood op rood. Er zijn in de film lange stukken waarin je alleen de natuur hoort. Dudok de Wit wilde eigenlijk nog meer stilte in de film. Dat vond ik intrigerend. Heel veel van de muziek is vanuit improvisatie ontstaan. In mijn studio achter het huis, waar heel veel harpen staan – te veel – lijkt het wel een wagenpark. Meer een garage dan een studio eigenlijk, maar ik kan daar heerlijk ongestoord werken. Daar heb ik alle improvisaties opgenomen. Bij het terugluisteren sneuvelde dan weer 95 procent, maar de 5 procent die daarna steeds overblijft, daar kun je wat mee.

De schipbreukeling en de rode schildpad in Michael Dudok de Wits film 'The Red Turtle'.

“De componist van de oorspronkelijke soundtrack had gewerkt met Leitmotive, muzikale thema’s die steeds bij een specifiek personage horen, dus dat wilde ik per se niet doen. Ik benader het vanuit de natuur, die eigenlijk het hoofdpersonage van de film is. Je hebt dat atypische bamboebos, dat op zo’n eiland eigenlijk nooit voorkomt, de intens blauwe zee, de luchten en de verre einders. Het ziet er allemaal even prachtig uit, en toch heeft het ook iets dreigends, iets onherbergzaams. Vanuit die elementen heb ik gewerkt: aarde, water, lucht en vuur.”

Opvallende gelijkenissen

Heeft iemand hem al verteld dat hij verdacht veel lijkt op de getekende schipbreukeling die op het eiland aanspoelt? “Ja, meer mensen hebben dat tegen mij gezegd. Wat grappig. Ik dacht eerst dat elke willekeurige hipster met een baard op hem lijkt, maar later zag ik de gelijkenis toch ook wel. Het is een bizar toeval. Ik herken mezelf ook wel in zijn manier van doen. De film gaat over verlangen, maar ook over de dood, over je eigen sterfelijkheid. De wederkerigheid van de natuur, die altijd in beweging is, zich altijd weer herhaalt. Het verlangen naar iets, zonder te weten wat het precies is. Dat ging over mij, over mijn zoektocht, mijn onzekerheid. Maar ik heb geleerd dat onzekerheid je vriend moet zijn. In zelfverzekerdheid zit geen beweging, die is star. In mijn gesprekken met Dudok de Wit merkte ik dat hij het ook niet weet. We rommelen allemaal maar wat aan.”

Tekening die Michael Dudok de Wit maakte voor het album van Van Kesteren.

“Zijn film heeft een magische, ­fabelachtige kwaliteit, net als in Japanse animatiefilms. Er is een diepe verbondenheid met de natuur. Omdat er op dat eiland niets is, gaat alles intuïtief, als bij dieren. Vragen doen er niet meer toe. De rode schildpad dwingt hem zich te verzoenen met zichzelf, en verbeeldt het verlangen in hemzelf. Maar dat allemaal benoemen doet afbreuk. Zijn kind vertrekt van het eiland, maar de vader leeft voort in hem. Ik krijg nu bijna zelf een kind, en dit album is heel erg met haar verbonden. Voor het eerst realiseerde ik mij dat ik niet meer bang ben voor de dood, waar ik vroeger erg over kon tobben. Door mijn nog ongeboren dochtertje is dat verdwenen, want ik leef immers voort in haar.

“Als ik straks hopelijk live kan spelen bij vertoningen van de film, zal niet het hele album klinken. Ik wil juist de stiltes heel erg de ruimte geven. Het zullen ook steeds andere uitvoeringen zijn, ook al heb ik alle muziek nu genoteerd. Toen Dudok de Wit de muziek gehoord had, wist hij niet welke muziek bij welke scène hoorde. Dat hoeft ook niet. Ik heb natuurlijk een vertrekpunt, een anker, voor bepaalde scènes, en soms moet je precies op tijd zijn met het schakelen van mineur naar majeur, zoals bij de scène waarin de man een koortsdroom krijgt. Het album staat natuurlijk op zichzelf, los van de filmbeelden. Ik had eerst helemaal niet het plan om er een album van te maken. Maar nu het er is, ben ik blij. Het mooiste cadeau kwam van ­Dudok de Wit. Hij tekende voor het album de prachtige cover met dat ­atypische bamboebos.”

Het album ‘Remy. An alternative soundtrack to the motion picture The Red Turtle’ is uitgekomen bij Snowstar Records en ligt in de winkels. Ook te beluisteren via Spotify en Apple Music.

Lees ook:

Harpist Remy van Kesteren: ‘Je moet een drive voelen, anders ben je een gedresseerd aapje’

Waar was harpist Remy van Kesteren (30) de afgelopen jaren? In ieder geval zo goed als weg van het podium. Van Kesteren zat in zijn tuinhuisje, vaak ‘s nachts, te spelen met elektronica: geluiden ontdekken, nummers componeren. Zonder harp.

Hipster met harp

Remy van Kesteren is een kind van deze tijd. Met zijn nieuwe cd debuteert hij als componist, eentje die perfect past in de veranderende trends binnen de klassieke muziek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden