Recensie Film

Regisseur Fatih Akin laat botten kraken en bloed soppen

Jonas Dassler speelt seriemoordenaar Fritz Honka.

Goldenen Handschuh
Regie: Fatih Akin 
Met Adam Bousdoukos, Jonas Dassler, Marc Hosemann
★★☆☆☆

Zoveel seriemoordenaars, zoveel films lijkt het soms wel. Seriemoordenaar van dienst is vandaag Fritz Honka, die in de jaren zeventig huishield in de rosse buurt van Hamburg. Als stadskroniek heeft deze film misschien bestaansrecht maar de vraag die zich onvermijdelijk opdringt is: waarom een film maken over een moordenaar als je geen nieuw psychologisch inzicht biedt? 

Als decor van deze lugubere geschiedenis gebruikt de film slechts twee plekken: Honka's aftandse appartement, waar hij achter een houten wandje de rottende lichaamsdelen van eerdere slachtoffers bewaart. En café Zum Goldenen Handschuh, waar, als we de film konden ruiken, waarschijnlijk eenzelfde lijkenlucht hangt. Zo smerig ziet het eruit. Zo verlopen zijn de bezoekers. 

Voor altijd bezopen pendelt Honka op en neer tussen die twee plekken. Meestal alleen, soms met een van zijn slachtoffers, die hij vervolgens thuis de hersens inslaat. Of met een schaar aan stukken steekt. Of een zak over het hoofd bindt. Daarna gaat Fritz zagen en horen we de botten kraken. 

Dubieus

In dat geluidsontwerp verraadt zich het dubieuze motief achter de film. In interviews beweert regisseur Fatih Akin onze tweeslachtige houding ten opzichte van geweld in films aan de kaak te willen stellen: aan de ene kant veroordelen we het geweld, aan de andere kant genieten we ervan. Maar stiekem lijkt de film zich er alleen mee te willen vermaken. Waarom heeft hij er anders zo'n donkerkomische ondertoon ingestopt? Waarom laat hij dat soppende geluid van bloed horen? 

Dat je de botten hoort kraken als Fritz aan het zagen slaat, dient alleen om de ervaring intenser te maken. Vergelijk dat met de afstandelijke positie die Michael Haneke inneemt als hij in Funny Games diezelfde houding ten opzichte van geweld wil laten zien.

Grens

De film is informatief, kun je stellen, want het grote publiek wist niks van Fritz Honka. Maar dan dringt zich een andere vraag op: wanneer laat je een gruwelijkheid alleen maar zien en wanneer gebruik je die gruwel voor je eigen gewin, door er een lekker luguber drama mee te maken? Die grens is misschien dun, maar je voelt het haarfijn aan als iemand aan de verkeerde kant van die grens staat.

Elke week worden de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest de recensies hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden