Review

Recital van Cora Burggraaf mondt uit in grote deceptie

Cora Burggraaf (mezzosopraan) en Christoph Berner (piano) met liederen van Bizet, Chausson, Ravel, Mompou, Obradors en De Falla op 7/10 in Concertgebouw Amsterdam. Herhaling op 11/10 in Bozar Brussel.

Soms is het schrijven van een kritiek een hele opgave. Menigeen draagt de Nederlandse Cora Burggraaf een warm hart toe, en ik behoor tot die groep. Een bijzondere zangeres met een persoonlijke uitstraling en een bijpassende stem. Maar woensdagavond mondde haar recital in de kleine zaal van het Concertgebouw uit in een grote deceptie.

Het programma met Franse en Spaanse liederen dat Burggraaf samen met pianist Christoph Berner gaf, is onderdeel van de Echo Rising Star-serie, en dat betekent dat zangeres en pianist met dit recital ook nog concertzalen in Brussel, Hamburg, Birmingham, Salzburg, Wenen, Athene, Keulen en Luxemburg zullen aandoen. Het is te hopen dat Burggraaf voor die komende optredens haar vorm terugvindt, maar het leek er woensdagavond veel op dat er meer aan de hand is dan alleen maar vormverlies.

Voor Burggraaf is het waarschijnlijk extra balen, omdat het recital deel uitmaakte van het traject voor de Nederlandse Muziekprijs. Voor die staatsprijs moeten voorgedragen musici openbare examens afleggen, en dit was er zo een. En dus zaten alle commissieleden in de zaal, inclusief de grote liedzangeres Elly Ameling. Die ontkomen er niet aan dit examen met een dikke onvoldoende te honoreren.

Het opvallendst aan Burggraafs mislukte recital was nog wel dat ze geen moment aan zingen toe kwam. Dit was meer het optreden van een diseuse, een cabaretière, dan van een zangeres. De teksten werden goed voorgedragen, maar de noten waarop die teksten gezet waren, kregen geen eigen leven, geen hart, geen kleur, geen zindering. Bovendien was veel ronduit vals.

Zenuwen zullen hier zeker debet aan geweest zijn, maar een zangeres die onder andere al optrad op de Salzburger Festspiele moet die plankenkoorts toch onder bedwang kunnen houden. Hoe levendig Burggraaf ook met haar lichaam bewoog, en met buitenmuzikale middelen de tekst handen en voeten probeerde te geven, haar kaken bleven op slot.

De vraag rees of deze voormalige sopraan wel een mezzosopraan is. In het midden- en lage register sprak haar stem het minst aan. Er was in het hele recital slechts één moment van opluchting toen ze in ’Chiquitita la novia’ van Fernando Obradors de rauwe, meanderende uitroep ’Ai’ tot in de hoogste regionen van haar stem tot een belevenis maakte. Hier hoorde je even wat Burggraaf met haar talent vermag.

Daarna heb ik – moet ik tot mijn schande bekennen – de zaal verlaten. Wat Burggraaf van De Falla’s liederen maakte, weet ik dus niet, maar ze had het pleit toen al voorgoed verloren. In het tweede lied na de pauze, Frederico Mompou’s ’Aquesta nit un matiex vent’, leek alles wat er mis was op deze avond samen te komen. Dit lied straalde een voor deze zangeres onvoorstelbaar geacht brevet van onvermogen uit.

Het is te hopen dat Burggraaf een weg uit deze vocale malaise weet te vinden. Ze verdient het!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden