InterviewPostpunk

Rats on Rafts zijn bovenal eigengereid en autonoom

De Rotterdamse band Rats on Rafts (Van links naar rechts: Natasha van Waardenburg, David Fagan, Mathijs Burgler en Arnoud Verheul. Beeld Arie Kievit
De Rotterdamse band Rats on Rafts (Van links naar rechts: Natasha van Waardenburg, David Fagan, Mathijs Burgler en Arnoud Verheul.Beeld Arie Kievit

De Rotterdamse band Rats on Rafts doet alles zelf. Schrijven, opnemen, produceren, ontwerpen. Ze brengen vrijdag hun derde postpunkalbum uit - minutieus gelaagd en gearrangeerd. ‘Een heftige zit van A tot Z.’

Rats on Rafts is een zelfvoorzienende postpunkband uit Rotterdam. Werkelijk niks geven de bandleden nog uit handen. Ze bouwden hun eigen analoge studio Kurious Recording Studio, waar ze van demo tot mastertape hun derde album opnamen. Die plaat brengen ze vanzelfsprekend uit op hun eigen label Kurious Recordings. O ja, en gitarist Arnoud Verheul ontwierp natuurlijk de albumhoes.

“Alles moet precies zoals wij het willen”, zegt frontman David Fagan (32). “We nemen echt verantwoordelijkheid voor onze eigen muziek. Als je een visie hebt, waar je naartoe wilt met je sound, dan moet je het zelf uitvoeren. En dat is toch ook te gek, dat je alles zelf kunt doen? Dat geeft de meeste voldoening volgens mij.”

Eindelijk zijn de Rats weer terug. Vandaag brengen ze hun derde album uit met – houd u vast – de breedsprakerige titel Excerpts From Chapter 3: The Mind Runs A Net Of Rabbit Paths. Ja, eigengereid, autonoom; Rats on Rafts is het allemaal. In 2011 debuteerden ze met The Moon Is Big. Felle postpunk en new wave in de lijn van bands als The Cure en The Fall uit de eighties.

De nieuwe Herman Brood?

Meteen ontstond een flinke buzz rond met name Fagan. Zou hij misschien de nieuwe Herman Brood zijn? Met zijn pedante uitspraken en zijn laconieke voorkomen, zijn gezicht verborgen achter een lap haar. Die 3FM Award-nominatie bijvoorbeeld, daar werd Rats on Rafts niet warm of koud van.

Fagan grinnikt. “Ja, een hype, het was lachen dat we in die positie terechtkwamen. Maar ik wist dat het iets tijdelijks zou zijn. En ik kwam er al snel achter dat die hype niet was wat ik wilde.” Hij noemt onder andere ‘een oppervlakkig interview’ met 3FM. Of journalisten die visten naar welke bands hij ‘allemaal kut vond’.

“Waar het echt over moet gaan, de muziek, dat verdween naar de achtergrond. Het ging alleen nog om image. Dat was wat ik absoluut niet wilde. Je hebt ook muzikanten die veel in televisieprogramma’s verschijnen, maar nauwelijks iets met hun muziek doen op tv. Het publiek weet volgens mij niet eens dat ze muzikant zijn. Dat zegt wat mij betreft dan ook iets over hun muziek.”

Fagan wenst niet mee te doen aan poppenkast en bewandelt liever zijn eigen pad. “Ook al boeken we dan misschien minder snel resultaat.” Maar nu, tien jaar na het debuut, lijkt alles samen te komen op de derde plaat – de meest gelaagde tot nu toe. “We probeerden op ons vorige album (Tape Hiss uit 2015, red.) ook al een gearrangeerde plaat te schrijven, maar dat kwam er toen niet helemaal uit.”

Fagan luisterde goed naar arrangeurs uit de jaren zestig en zeventig, zoals Scott Walker, Lee Hazlewood en Van Dyke Parks. Maar wacht even, zij klinken toch als zoetgevooisde valentijnsgedichten? Orkestraal en gezwollen. Ja, dat klopt. En toch vindt het zijn weg in de sound van de Rats. Zo coverden ze al eens het gedragen Some Velvet Morning van Hazlewood en Nancy Sinatra. Fagan grinnikt. “Het is leuk om er dan iets lelijks, iets vuigs van te maken.”

null Beeld Arie Kievit
Beeld Arie Kievit

De Rats blijven van de postpunk natuurlijk, met declamerende zang en ferme tempowisselingen. Nieuw zijn de klassiek Japanse mantra-melodietjes. Fagan is al lange tijd gefascineerd door Japanse bands uit de jaren tachtig. En dat hoor je. Misschien kent u ze niet, maar de frontman van Ierse afkomst adviseert toch eens te luisteren naar Inoyamaland. Of Phew. Of Miharu Koshi.

Japan kreeg een gezicht voor de muzikanten toen de Rats in 2018 er op toer gingen samen met indierockband Franz Ferdinand. Niet alleen het nummer Tokyo Music Experience refereert eraan. Ook de melodieën dus en de echoënde meebrulrefrein­tjes van gitarist Natasha van Waardenburg in een nummer als The Rise And Fall Of The Plague.

Alles is analoog opgenomen in die eigen Kurious Recording Studio in Rotterdam-Noord. Het echte gevoel, de details gaan verloren bij digitaal opgenomen platen, vindt Fagan. “Tape lijkt de ziel van de muziek wat beter te vangen, terwijl een digitale opname die plat maakt. Ik begrijp nog steeds niet helemaal hoe dat komt.”

Meer luxe, minder creatief

“Wij nemen op met maar zestien sporen. Dat vind ik een mooi canvas om in te werken, het geeft focus. Je legt jezelf beperkingen op, waardoor je al direct essentiële keuzes moet maken. Je bespaart jezelf ook een hoop geëxperimenteer. Digitaal zijn de mogelijkheden oneindig. Maar volgens mij word je juist minder creatief van een scala aan luxe.”

Een album maken is voor Fagan een zoektocht naar imperfectie. “Digitaal kun je een sound super nice en clean maken, de drums compleet rechttrekken. Ritmisch klopt het dan helemaal. Maar een drummer moet gewoon goed drummen.” Hij lacht. “Als hij wat versnelt of vertraagt, nou en… dat geeft toch leven? En als je niet helemaal zuiver zingt, maar je raakt wel precies de emotionele snaar, dan is dat mij veel meer waard.”

Fagan is trots op de nieuwe plaat, die internationaal verschijnt op het Britse label Fire Records. “Ik hoop dat luisteraars echt een albumervaring hebben. Ik vind het fijn als albums je het gevoel geven dat je een andere wereld instapt. Een andere dimensie. Veel platen waar ik naar luister voldoen daaraan.”

Door de postpunk, de new wave, de orkes­trale arrangeurs en Japanse indiebands is Chapter 3 in elk geval een niet te temmen stuiterbal geworden. Of in de woorden van Fagan, met een grijns: “Een heftige zit van A tot Z”.

Lees ook:

Toeren, drinken en ook nog een album opnemen met bluesrockband DeWolff\

Bluesrockband DeWolff nam tijdens een Europese toer een nieuwe plaat op. In de bus, langs de snelweg en in smerige kleedkamers.‘Ik ging op de wc zitten met mijn gitaar.’

Mozes and the Firstborn stopt: ‘Een laagconjunctuur voor de rockmuziek’

De succesvolle rockband Mozes and the Firstborn is na negen jaar gestopt. In een dampende Eindhovense zweethut gaven ze zaterdag hun afscheidsconcert. ‘De golf van garagerock is een beetje gaan liggen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden