De Serie Queer Eye

‘Queer Eye’ is veel meer dan het zoveelste make-overprogramma

De hoofdrolspelers in Queer Eye Beeld Netflix

Is de deur ooit voor je opengehouden door een man op hakken?” vraagt kapper Jonathan aan Kenny als ze samen de kapsalon in stappen – respectievelijk vrolijk huppelen (Jonathan). Nee nooit, bekent Kenny Yarnevitch, vlak voor de snor die hij al minstens dertig jaar koestert rigoureus wordt afgeschoren om, zoals Jonathan het zegt, de ‘classic Kroatian beauty’ die hij is weer tevoorschijn te toveren. Kenny, een wat morsige, verlegen man van begin zestig met Kroatische wortels, lacht voorzichtigjes vanuit de kappersstoel.

‘Jonathan van Ness for president!’ kopte The Guardian half juli, toen het vierde seizoen van ‘Queer Eye’ op Netflix verscheen. Ja natuurlijk!, juichte de bank bij mij thuis. Sinds we één aflevering zagen zijn we fan. Voor wie nog nooit keek: In ‘Queer Eye’ ontfermen vijf homo’s met ieder een eigen specialisme (kapper Jonathan, interieurstylist Bobby, kok Antoni, coach Karamo en modespecialist Tan) zich over een persoon – meestal een heteroman – met een chronisch gebrek aan zelfliefde. Middels een kappersbeurt, een kast vol nieuwe outfits, een herinrichting van het huis, een kookles en een paar goede gesprekken maakt deze persoon vanaf de eerste group hug een enorme verandering door.

Een nieuw Amerika

Nu denkt u misschien: het zoveelste make-overprogramma. Maar daarmee doen we Queer Eye, dat inmiddels drie Emmy’s won, absoluut te kort. Queer Eye is een belangrijk cultureel programma, dat, zoals The Guardian het zo mooi verwoordde, bezig is om een reeks ‘founding fables’ voor een nieuw Amerika te schrijven. Allereerst omdat de ‘Fab Five’ zoals ze inmiddels heten weliswaar met een jaloersmakende zelfverzekerdheid het leven van hun reddingsobject lijken binnen te stuiven, maar zelf heel wat hebben moeten doorstaan om zichzelf te mogen zijn in een land dat zacht gezegd niet bepaald bekend staat om zijn homovriendelijkheid. Zo verliet de geadopteerde Bobby al op zijn vijftiende zijn strenggelovige ouderlijk huis. Tan France, de enige Brit in het gezelschap, met Pakistaanse ouders, vertelt dat zelfs bij de eerste uitzendingen van Queer Eye nog niet iedereen in zijn familie wist dat hij homo was. Het zorgde opnieuw voor spanning in de familie. 

Nooit aanpassen aan de omgeving

Door de openheid van de mannen – er vloeien heel wat tranen – horen we het verhaal van een gescheiden vader die voor het eerst over zijn depressie praat, bedankt een jongen in rolstoel de man die hem neerschoot voor zijn nieuwe leven en zien we hoe de eenzame Kenny, eenmaal bevrijd van zijn snor en zijn morsige interieur voor het eerst zijn grote Kroatische familie thuis ontvangt en een inktvisrisotto voor ze kookt. Wat misschien nog het mooiste is: of ze nu in het zuidelijke Georgia tussen de rednecks rondlopen of in het behoudende Missouri tussen ex-militairen: deze gays op hakken en in glitterjasjes passen zich op geen enkele wijze aan hun omgeving aan. Thuis op de bank houden we soms onze adem in: gaat dit wel goed? Maar het gaat – in beeld althans – altijd goed, er gebeurt nooit iets naars in Queer Eye. Alleen lieve dingen. Je zou bijna gaan geloven dat dit de nieuwe werkelijkheid van dat nieuwe Amerika al is.

De Serie

In ‘De Serie’ wordt iedere week een serie of podcast besproken die te zien is op tv, Netflix of ergens anders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden