Review

Pure ode van Tim Burton aan de fantasie

Waarom de saaie waarheid vertellen, als die aangedikt zoveel amusanter is? Dat is de moraal van 'Big Fish', de nieuwste film van ras-fantast Tim Burton, regisseur van o.a. 'Edward Scissorhands', 'Ed Wood' en 'Planet of the Apes'. Net als in 'Ed Wood' vertelt Burton in deze film over het leven van een verhalenverteller, maar nu zonder dat de wrangere werkelijkheid door diens fabeltjes heenwasemt. 'Big Fish' is puur een ode aan de fantasie. De fantasie van de reuzenvis (wie kent hem niet?); van heldendaden in de Koreaanse oorlog; van een vrouw veroveren met een veld vol narcissen; van de circusdirecteur die weerwolf blijkt; en van aankomen in een hemels stadje waar iedereen altijd lacht.

Jann Ruyters

Het is het verleden van Edward Bloom (als oude man gespeeld door Brit Albert Finney, als jonge man door Schot Ewan McGregor; beiden geslaagd zuiderlijk accent) zoals dat door hem keer op keer in geuren en kleuren wordt opgedist. Vrouw (Jessica Lange) en schoondochter (Marion Cotillard) luisteren vertederd toe, zoon Will wil allang niet meer. Uit weerzin tegen zijn vaders verhalen is hij zelf journalist geworden en wil hij niets anders dan de feiten horen. Als de film begint wordt hij door zijn moeder naar huis geroepen omdat vader Edward doodziek is. Het uur van de waarheid. 'Sterven is het ergste wat me ooit is overkomen' zucht Edward, om vervolgens uit te wijden over de oude heks die hem met glazen oog zijn levenseinde heeft voorspeld.

Tim Burton mengt de tegenwoordige tijd van het ziekbed, de kribbige zoon en de onstuitbare vader, met de verhalen van deze Edward Bloom. Het is een parodoxale mengeling van een saai sentimenteel nu en een zeer levendig toen: Ewan McGregor in wonderland. Als twintiger Ashton, Alabama ontvlucht omdat hij geen 'grote vis in een kleine plas' wilde zijn, en vervolgens via zij-en kronkelweggetjes in allerlei wildernissen beland. Tal van excentrieke personages worden met Burtoneske, soms aan Fellini herinnerende, flair neergezet. En hetzelfde geldt voor het landschap in spookachtig Alabama: de moerassen met hun kronkelbomen en treurwilgen in het water, de perfecte fifties-huizen in het hemelse Ashton, het circus met zijn gedrochten en monsters. Enzovoort. Het is duidelijk waar Burton op vaart. Toch had die visuele pracht wel een wat sterkere motor kunnen gebruiken. Als pleidooi voor de fantasie gaan Edwards verhalen iets te veel alle kanten op, terwijl zijn werkelijkheid te veel in clichés blijft steken. Dat zoonlief niet precies weet wie die man is die soms het vlees snijdt op zondag, daar moet hij niet zo over zeuren, vindt Burton. Dat doet de dapper glimlachende Lange ook niet. Maar soms is die twinkeling van McGregor en Finney net niet veroverend genoeg.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden