FilmrecensieProxima

‘Proxima’ is een prachtige film, voor wie geduld heeft

Eva Green en Matt Dillon als astronauten in Proxima.

Proxima
Regie: Alice Winocour
Met Eva Green, Matt Dillon, Zélie Boulant
★★★★☆

Proxima is samengebalde energie die pas aan het eind vrijkomt, bij de lancering van een raket richting het internationale ruimtestation ISS. Het is ook een hommage aan al die vrouwelijke astronauten die over de jaren heen tegen de publieke opinie en de liefde voor hun kinderen in die energie op de hemel en de sterren moesten richten. En het is een prachtige film, voor wie geduld heeft.

Je losmaken van de aarde heeft weinig te maken met de lancering. Die waarheid leert Sarah Lareau (Eva Green) in de aanloop naar haar vertrek naar ISS, aan het begin van de film nog een paar maanden weg. Het grootste deel van de film beslaat de eindeloze voorbereidingen om zowel fysiek als mentaal het verblijf in het ruimtestation te overleven en doelgericht in te kunnen grijpen, zelfs als zijzelf of een mede-crewlid in levensgevaar is. Die andere crewleden zijn trouwens allemaal mannen. 

‘Terugkomen is moeilijker’

Matt Dillon speelt Mike Shannon en hij is een beetje een klootzak. Een beetje maar, en later trekt dat bij want de film is niet geïnteresseerd in simplistische tegenstellingen zoals het cliché van de man tegen de vrouw. Ieder crewlid moet op z’n eigen manier in het reine komen met de reis. “Iedereen bereidt zich voor op het vertrek”, zegt het Russische crewlid tegen Sarah. “Maar terugkomen is moeilijker. Dan besef je dat iedereen verder is gaan leven zonder jou.”

En daar schuilt de crux van deze ‘space odyssey’. De gedachte dat ze zoveel zal moeten missen van het opgroeien van haar jonge dochter Stella en dat ze er niet voor haar zal zijn op moeilijke momenten, is bijna onverteerbaar voor Sarah. Laten merken kan ze dat niet, want je op de reis kunnen concentreren is de primaire voorwaarde om boven te overleven. Eva Green is perfect gecast. Piepkleine scheurtjes in haar voorkomen verraden de storm aan gevoelens, die trouwens elk normaal mens zou hebben in die situatie. Het maakt de kracht en focus die astronauten moeten tonen alleen maar indrukwekkender.

Een veelkoppig monster in de ogen kijken

De film realiseert een indrukwekkende spagaat. Sarahs moederliefde is even imposant en reëel als haar ambitie en in het reine komen met de reis betekent voor haar in het reine komen met die twee kanten van haar karakter. Kinderen opvoeden en je andere dromen waarmaken is een veelkoppig beest en deze film durft dat beest in de ogen te kijken.

Er schuilt nog iets anders moois in Proxima. Meestal is het omgekeerd. Meestal zijn het onze kinderen die astronauten worden en tellen wij af, de achterblijvers, altijd in spanning, tot ze zichzelf de dampkring in schieten en de aarde verlaten. Zien zij ook een keer hoe het is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden