Review

Prachtig risicoloos circus

Stan Rijven

Concert Rolling Stones. Gezien: maandag 31 juli, Amsterdam Arena.

Ze speelden zowel ’I Miss You’ als ’You Can’t Always Get What You Want’. Maar gaan we ze missen en kregen we wat we wilden?

Minder massaal dan in vorige jaren, met slechts één in plaats van de ’gebruikelijke’ zes concerten, voltrok zich maandag de vertrouwde Stones-bedevaart. Hoe warm het was (een bekertje Spa euro2,20) en hoe vol, het deerde de volgestampte Arena niet. Op Mick Jaggers vraag ’Hebben joelie et leuk’ volgde instemmend gejoel. Binnenkomer ’Jumping Jack Flash’ zette de toon voor een twee uur durend concert, dat na twintig songs in een daverend ’Satisfaction’ eindigde.

Gezien de energie, het machtsvertoon en speelplezier kunnen The Rolling Stones nog jaren mee. Geen jong veulen, eerder als een afgetraind raspaardje rende Jagger zich rot over de zestig meter brede bühne. Maar ook in zijn slangachtige dansjes en snerende stem demonstreerde de Peter Pan van de rock zijn jeugdig elan.

Ondanks zijn palmboomongeval – een opblaasbare boompje floepte omhoog uit het publiek– speelde Keith Richards met blos op de wangen zich het vuur uit de sloffen. Charlie Watts drumde stoïcijns als altijd, hooguit om de doodskop van Ron Wood kon je je zorgen maken.

’A bigger bang’, de vergrotende trap die de cd- en tournee-titel suggereert, school vooral in theatraal machtsvertoon. Met 500 man personeel en 170 ton apparatuur zetten ze het grootste rock-’n-roll-circus ooit op poten. Op een enorm videoscherm kon iedereen deze live uitgevoerde videoclip meebeleven. Het 28 meter hoge podium oogde als een futuristisch flatgebouw, inclusief balkons waarop zo’n 200 fans (euro 400) het spektakel aanschouwden.

Ondanks die inspanningen klonk het geluid de eerste helft dichtgeslibd, want de Arena is behalve om zijn grasmat ook om zijn akoestiek berucht. Reden voor veel fans om vorige week naar de Stones-concerten in Parijs en Keulen af te reizen. Pas na het goedbedoelde intermezzo van een gruizig zingende Richard, kwam de magie op gang.

Terwijl het begon te donkeren maakte zich uit het hoofdpodium een rijdend platform los dat als een statie uit de Spaanse Semana Santa tot ver over de middenstip rolde. Duizenden reikende armen probeerden de in processie voortschrijdende popiconen aan te raken. Op de terugweg verscheen bij mirakel op de tonen van ’Honky Tonk Woman’ een knalrode mega-mond en -tong uit het decor. ’Sympathy for the Devil’ luidde de finale in terwijl Jagger door rook en vlammen omhuld Dante’s inferno betrad.

Aldus Romeins spektakel, brood (voor de Stones BV) en spelen (voor de massa). Maar waar bleef dat andere vuur, het engagement dat ooit hun songs sprak? Zeker gezien de huidige toestand in Libanon had ’Sweet Neo-con’ van hun laatste album niet mogen ontbreken. Daarop attaqueren ze Bush als een hypocriete christen: ’How come you’re so wrong? My sweet neo-con?’

In contrast met die andere grootverdieners van U2, weten The Stones geen antwoord te geven op wat hen drijft. Ze hebben geld genoeg en fans te over maar slijten nu doelloos hun vermaak. Als verouderde circusartiesten die uit de tijd glijden en risicoloos nog een keer naar hun ultieme kick, een bigger bang, streven. Inderdaad, You can’t always get what you want.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden