Postduivensport hoopt weer sexy te worden na erfgoederkenning

Makke postduiven zijn een makkelijker prooi voor slechtvalken dan wilde duiven, zeggen duivenhouders. Beeld anp

De postduivensport is sinds gisteren immaterieel erfgoed. Duivenhouders hopen op nieuw elan voor de grijze-mannenhobby. 

Het is een bekende ergernis: stap je in je goede pak op de fiets, vliegt er net een poepende duif over. Wie daarop in een scheld­ka­non­na­de uit wil barsten, moet voortaan eerst even nadenken: het zou zomaar om een postduif kunnen gaan. En de postduivensport is zondag in Nederland uitgeroepen tot immaterieel erfgoed.

Dat betekent dat de sport die ‘diepgeworteld is in de Nederlandse cultuur’, zoals een woordvoerder van de Nederlandse Postduivenhouders Organisatie (NPO) het omschrijft, wordt voorgedragen voor de internationale erfgoedlijst van Unesco. Nu is de sport, die in de 19de eeuw ontstond in België en Nederland, in ieder geval door het Kenniscentrum Immaterieel Erfgoed erkend.

Postduivensportbeoefenaars schrijven hun eigen duiven in voor wedstrijden. Daarin gaat het om welke duif de afstand tussen de losplaats (waar de beesten in mandjes naartoe gebracht worden) en de duiventil het snelst aflegt. Het is een traditie die van generatie op generatie wordt doorgegeven en dat is een voorwaarde voor een plekje op de erfgoedlijst.

Spanning

Wat de sport zo mooi maakt, is de spanning, zegt NPO-woordvoerder Carmen van Schaijk. “Het blijft altijd de vraag of de duif weer naar huis komt.” Als-ie de eigen til binnenvliegt, of het clubhuis, waar soms ook duiven gehouden worden, geeft dat een gevoel van voldoening. “Daarnaast is het kweken en verzorgen van duiven een belangrijk onderdeel van de passie voor de sport.”

Het probleem is dat de sport steeds meer een passie van oude mensen is. Het ledenbestand van de NPO krimpt jaarlijks met 2 procent. Nu heeft de organisatie nog 17.000 leden. Het aantrekken van jeugd hebben de duivenliefhebbers al opgegeven. Ze richten in de acquisitie op dertigers en veertigers.

De NPO heeft een plan geschreven om de sport toekomstbestendig te maken. Zo wil de organisatie in de toekomst leden de mogelijkheid geven een duif te delen, zodat de verzorging minder tijd kost. Wat de sport niet helpt, is de kritiek van dierenwelzijnsorganisaties. “Dat is een dingetje”, zegt Van Schaijk. “Er is vooral kritiek op het vervoer in een mandje.”

Bij immaterieel erfgoed is dierenwelzijn geen factor, het gaat vooral om sociale gewoonten, tradities, uitdrukkingen in de taal, rituelen en ambachtelijke vaardigheden. Op de Nederlandse lijst staan bijvoorbeeld de paardenmarkt in Vianen, Gregoriaans gezang, een hoepelmakerij en het bloemencorso in Zundert. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden