Opinie

Plaagopera voor intimi vol Griekse gifzwammen

In 1998 regisseerde de Duitser Jürgen Gosch, te gast bij Toneelgroep Amsterdam, de Griekse tragedie 'Bacchanten' van Euripides. Voor het koor van de vrouwelijke volgelingen van de god Dionysus traden vijf actrices aan, uitgedost met een groot, krijtwit masker waar hun halve gestalte achter verdween.

Verder droegen ze een 'thyrsosstaf', een lange stok die de staf uit de ritendienst van de god voorstelde, en waarmee ze op de zijwand van het toneel moesten beuken tot ze een voor een uitgeput neervielen, een ironisch commentaar op de 'moeiteloze moeite' waarmee, volgens de mythe en de tekst van Euripides, de bacchanten in een uitzinnige dans voortsnellen over de bergen.

Vooral het koor in deze voorstelling werd een fiasco. Nu, na ruim zes jaar, geven Lieke-Rosa Altink, Sandra Mattie, Barbara Pouwels, Fleur Renes en Sjoera Retèl (van wie overigens slechts twee deel uitmaakten van dat vermaledijde koor) in een tekst van Gerardjan Rijnders lucht aan de frustraties die destijds als gifzwammen het gezelschap hebben geteisterd. Ze doen dat in deels gesproken, maar ook vaak met hilarisch effect gezongen frasen die Boudewijn Tarenskeen heeft gecomponeerd.

De titel 'Blöd', (stom), is ontleend aan het commentaar dat Gosch, naast 'langweilig', (saai!), had voor de prestaties van de actrices. Zelf weten ze wel hoe dat komt: de regisseur had liever vijf naakte mannen als koor gehad, die dan ook niet met die onhandige stokken hadden hoeven manoeuvreren, maar gewoon met hun eigen piemel hadden kunnen zwaaien.

De handeling blikt terug op de repetities, terwijl de vijf zich in de kleedkamer in hun bacchantenpakjes hijsen die evenals de maskers hun diepe woede oproepen, in afwachting van het sein uit de intercom dat ze moeten optreden.

Als een lint tussen hun galuitstortingen over Gosch vlecht zich een eensgezind geroddel over de omhooggevallen Carla die volgens de vijf niet eens kan acteren.

De onbevangen toeschouwer is natuurlijk geneigd deze dame in verbinding te brengen met actrice Carla Mulder, die in die jaren parachutesprongsgewijs zich vanuit de Verenigde Staten in het gezelschap nestelde.

Maar namen worden niet genoemd, zelfs niet van de arme Joop Admiraal wiens stifttanden bij een voorstelling onverhoeds en gezamenlijk de omheining zijner tanden verlieten.

Ach ja, een beetje dollen met elkaar moet af en toe kunnen, zullen de (ex)-leden van het gezelschap hebben gedacht. Echt sjiek vind ik het niet, maar de voorstelling heeft dan ook iets van een feestje voor intimi. Dat werd bij de première de toeschouwers stevig ingepeperd door een acteur van het gezelschap die op de eerste rij het bulderen van de lach en het zich op de knieën slaan van de pret tot het eind van de voorstelling wist vol te houden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden