Recensie

Pixars 'Coco' is een klassieker in de dop

Beeld rv

Coco
Regie: Lee Unkrich, Adrian Molina
Met (de stemmen van) Anthony Gonzalez, Gael García Bernal, Benjamin Bratt
★★★★☆

Bonte beelden buitelen over elkaar in Pixars nieuwe film, ‘Coco’. De animatiestudio die filmgeschiedenis schreef met ‘Toy Story’, ‘Finding Nemo’ en, in 2015, ‘Inside Out’, flikt het opnieuw: een hartedief van een film. Maf, grappig, warm en muzikaal: ‘Coco’ heeft het allemaal. Pixars medeoprichter John Lasseter mag dan wegens #metoo-schandalen tijdelijk uit de running zijn, de film belooft een klassieker te worden.

De twaalfjarige Miguel wil dolgraag muziek maken. Maar in zijn familie - al generaties lang schoenmakers - is het minste deuntje, het kleinste muziekinstrument een taboe. Dat heeft alles te maken met de geschiedenis van zijn oma, Coco: een zwijgend, gerimpelde dame die alles aan het vergeten is.

Vergeten

Vergeten, en vooral vergeten worden, dat is het ergste wat kan gebeuren in dit rap vertelde, warmbloedige sprookje over een eigenwijs joch dat op de Dag van de Doden in het dodenrijk terecht komt. Skeletten (heel handig met hun loszittende botten) zijn er niet eng, maar vrolijke feestneuzen, strenge bureaucraten of tragische eenlingen. Allemaal willen ze gewoon dat de levenden nog een beetje aan ze denken.

De filmmakers zijn wat drammerig in hun boodschap dat familie voor-en-boven alles gaat, maar vermaken je met een fraaie reeks musicalmomentjes, schitterend vormgegeven magische taferelen en geestige personages. Joviale straathond Dante, die kleur krijgt en leert vliegen, zou wel eens een blijvertje kunnen worden.

Lees hier meer filmrecensies

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden