De tiende editie van Pinkpop in Geleen, op 4 juni 1979.

Pinkpop, ooit voor hippies, nu voor iedereen

De tiende editie van Pinkpop in Geleen, op 4 juni 1979. Beeld Hollandse Hoogte / Hans van den Bogaard

Pinkpop beleeft dit weekend haar 50ste editie. Oude tijden herleven met bands als Fleetwood Mac, The Cure en The Pretenders. Nostalgie, die ons terugvoert naar de begintijd van het Limburgse popfestival.

Bijna was Pinkpop direct in 1970 een vroege dood gestorven. Enthousiast onthaalde programmeur Jan Smeets de bus met daarin de gehuurde geluidsinstallatie van een firma uit Nijmegen. Tot hij zag dat hij toetervormige speakers op palen had besteld, bekend van wielerwedstrijden en ijsbanen. “Wat nu in godsnaam!?”, dacht Smeets.

Gelukkig begonnen de bandleden van Golden Earring – op het laatste moment geboekt voor duizend gulden – ook hun tourbus uit te laden. “We hadden een paar zangzuilen mee”, vertelt bassist Rinus Gerritsen. “Als je nu terugkijkt, stelde dat helemaal niks voor natuurlijk. Maar alles was beter dan die toeters. De andere bands profiteerden ook van onze installatie. Haha, ja, wij waren de redders van Pinkpop.”

Golden Earring in hun jonge jaren. Beeld ANP

Komend weekeinde beleeft Pinkpop in het Limburgse Landgraaf de vijftigste editie. Het is daarmee het langste, onafgebroken lopende popfestival ter wereld. In 1970 zagen leden van Limburgse jongerencentra overal posters hangen van het Kralingen Popfestival in Rotterdam met bands als Canned Heat, Jefferson Airplane en Pink Floyd. Uit verveling begonnen zij ook een festival, tijdens Pinksteren.

Op 18 mei kwamen in het Burgemeester Damen Sportpark in Geleen tienduizend muziekliefhebbers samen om artiesten als Golden Earring, Livin’ Blues, De Dream en George Baker Selection te zien.

“Het barstte dat jaar los met de festivals”, zegt bassist Gerritsen. “Het was allemaal gebaseerd op Woodstock, een jaar eerder in Amerika. Met langharige hippies, het vrije denken, lekker in de modder liggen, naaktlopen. Drugs. Flowerpower.”

Een van die hippies was Jack Cremers, met krullend haar tot over de schouders. In al die vijftig jaar heeft hij geen enkele editie van Pinkpop gemist. Zaterdag is hij ook weer van de partij. “Dat is een hele tijd inderdaad”, zegt hij nuchter. “Maar of het nou zo bijzonder is? Pinkpop hoort gewoon bij mij, is vaste prik.”

“We waren 16-17 jaar. Er was verder niks in Limburg. Eindelijk hadden we iets voor onszelf. Met een vaste kliek gingen we elk jaar. Maar ja, uiteindelijk haakten sommigen af. Trouwen, hè. Kinderen.” Niet dat dat Cremers weerhield. Zijn zoon en dochter gaan nog altijd trouw met hem mee. “Pinkpop hoort bij de opvoeding.”

Dit jaar wordt de vuurdoop voor zijn 8-jarige kleindochter. “Ze wilde dolgraag mee omdat Duncan Laurence ook komt.” Tja, Duncan Laurence, niets voor Cremers. “Het moet een beetje stevig zijn, hè. Met gitaren. Niet Justin Bieber ofzo. Nee, Foo Fighters, Metallica en The Rolling Stones. Dat werk.” Zijn favoriete jaar was 1976, met Little Feat en Uriah Heap.

Voor iedereen wat

Hij aarzelt even, dan zegt hij. “We hebben het over het 50-jarig bestaan. Maar als je naar het programma kijkt, is dat toch eigenlijk niks. Het raakt ook niet uitverkocht. Ja, Fleetwood Mac ben ik wel benieuwd naar, maar The Cure en Lenny Kravitz… Pinkpop is voor iedereen wat geworden. Met hiphop en dj’s. De vaste kern, de rockers, zijn dan weg. Ja, ik ook. Ik blijf niet wachten als Armin van Buuren de zondag afsluit.”

“Het is ook veel commerciëler geworden. In 1970 betaalden we 3,50 gulden aan de kassa. Daarvoor krijg je nu één biertje. Wij zeulden gewoon een krat bier mee. Alles kon, alles mocht. Het was de sport om voor niks binnen te komen. We klommen over het hek. Met kinderen, honden en al. Er was toch geen beveiliging, niemand die oplette. En achter het podium was het zwembad van Geleen. We klommen gewoon weer over het hek en namen een frisse duik.”

De hippies waren wars van commercie. Zo zaten ze in 1971 op z’n zachtst gezegd niet te wachten op de komst van Shocking Blue, met wereldhit Venus. Na vijf nummers vluchtten Mariska Veres en Robbie van Leeuwen van het podium, omdat ze werden bekogeld met tomaten en appels. Op de voorruit van zijn Jaguar vond de manager een briefje: ‘Vuile kapitalisten, ga naar huis!’

Dat alles bleef George Baker tijdens de eerste editie bespaard. “Maar ik weet ook niet meer of we nou echt succesvol waren”, lacht hij. “We waren als soulband een beetje een vreemde eend in de bijt. Het was voor ons de eerste keer dat we op een festival stonden. Ja, een hit, dat was vloeken in de kerk. Maar als wij Little Green Bag niet hadden gehad, waren we nooit gevraagd.”

Mister Pinkpop

Als het aan Jan Smeets lag, was George Baker Selection inderdaad niet uitgenodigd. “Nee, natuurlijk niet”, zegt de man die uitgroeide tot mister Pinkpop, directeur en eigenaar. “Daar stond ik niet achter. Ik ben van de popmuziek. George Baker is meer amusement. Iemand van het bestuur wilde een artiest voor de werkende jeugd. Dat werd George Baker.”

“Maar soms is het lijntje dun”, geeft de 74-jarige Smeets toe. “Bij onze vriend Justin Bieber in 2017. Of bij de Sugababes in 2004. Toen kreeg ik behoorlijk wat kritiek: Pinkpop is Pinkpop niet meer. Maar de mensen moeten niet gaan zeuren, hoor. Het festival is geen verplichting. Je kunt gewoon thuisblijven. En songfestivalwinnaar Duncan Laurence? We hebben altijd songfestivalartiesten gehad: Anouk, Ilse de Lange.”

Smeets begon ooit met een programmabudget van tienduizend gulden. “Dat is inmiddels Ne-Gen Mil-Joen geworden, hè. De risico’s worden zo wel groot. Daar moeten we over nadenken. Tienduizend kaartjes, dat is nu een miljoen omzet. Vorig jaar was een groot succes, met Pearl Jam, Foo Fighters en Bruno Mars. Ik weet niet wat er dit jaar gaat gebeuren.”

De bandleden van Fleetwood Mac. De band is in 1967 opgericht en keert dit jaar terug op Pinkpop, waar het in 1971 ook speelde. Beeld REUTERS

Nostalgie

Er is in elk geval een flink nostalgisch programma samengesteld. Fleetwood Mac (1971), The Pretenders (1984), The Cure (1986). Ook Rowwen Hèze, Anouk en Krezip zijn er weer bij.

En de redders in nood van Golden Earring, niet te vergeten. “Dat is wel iets om trots op te zijn”, zegt Gerritsen. “Ik heb ook nog steeds het idee dat ik beter speel dan vorig jaar. We kunnen het nog wel klaren. Maar inderdaad, als je in 1970 had gezegd dat ik vijftig jaar later, ver na mijn pensioen, nog steeds op Pinkpop zou spelen, dan had ik je voor gek verklaard.”

Lees ook:

De openingsdag van Pinkpop is een prettig weerzien met Pearl Jam

Ga er maar aan staan. Spelen op Pinkpop terwijl je weet dat het gros van de festivalbezoekers voor een band is gekomen die eerder deze week al twee fenomenale shows in Nederland neerzette. En zelfs als je dat niet wist, wierp Pearl Jam zijn schaduw vooruit, gisteren, op de openingsdag van Pinkpop.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden