RecensieJulien Baker

Persoonlijke en galmende softrock

null Beeld
Beeld

Pop
Julien Baker
Little Oblivions (Matador)
★★★★

Op Little Oblivions klinkt het alsof een flinke band Julien Baker bijstond tijdens de opnames. Gitaristen. Een pianist, een toetsenist. Bassist erbij. Af en toe geplingel van een banjo. Maar de 25-jarige zangeres heeft de meeste instrumenten gewoon zelf ingespeeld. In haar eentje bouwde ze haar songs op.

En dat is een mooie nieuwe stap voor Baker, die op haar vorige albums Sprained Ankle (2015) en Turn Out The Lights (2017) voor een kalere, zuinigere sound koos. Luister bijvoorbeeld eens naar Favor, naar die galmende onderstromen van piano, gitaar en drums. Een fijn staaltje softrock.

Flink ontwikkeld

Ja, op dat nummer zingen zangeressen Phoebe Bridgers en Lacy Dacus mee. Met hen bracht Baker in 2018 onder de naam Boygenius een sterke EP uit die nog altijd naar meer smaakt. Ondertussen is vooral Phoebe Bridgers solo vooruitgeschoten met haar plaat Punisher – een van de hoogtepunten van vorig jaar, waarvoor ze vier Grammy-nominaties kreeg.

Maar op Little Oblivions toont Baker aan dat ze zich solo ook flink heeft ontwikkeld. In de geest van rockvrouwen als de Amerikaanse Sharon van Etten. Het is bovendien haar meest persoonlijke plaat tot nu toe. Ze zingt over alcoholverslaving. Eenzaamheid. Depressie. Schuldgevoelens. Zonder te zwelgen in zelfmedelijden weet ze de opgelopen krassen van het leven op te tekenen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden