Review

'Pasquale': puik en plezierig zelfs zonder Falstaffbuik

Het ziet ernaar uit dat Opera Zuid zich heeft losgeweekt van het blubberige artistieke slop van twee seizoenen terug. Met een puike en plezierige productie van Gaetano Donizetti's 'Don Pasquale' wist het gezelschap zaterdagavond in Maastricht de stijgende lijn van het vorige seizoen door te zetten. Met prima solisten en het Limburgs Symphonie Orkest onder leiding van Junichi Hirokami in de bak valt er vooral muzikaal bijzonder veel te genieten.

Het is een wonderbaarlijke opera-cocktail die Opera Zuid in haar shaker heeft gemixt. De hoofdbestanddelen worden gevormd door een Japanse dirigent, een Lapse sopraan, een Litouwse regisseuse en twee nuchtere Hollanders als bas-bariton en tenor.

En toch proef je vanaf de eerste maat de zonnige en sprankelend-Italiaanse belcantowereld van Donizetti. Dat is dan vooral de verdienste van de kleine, zwaar-beringde Hirokami. Aan elke vinger draagt de Japanner een ring, waardoor het soms lijkt alsof zijn zwierige handen vonken afgeven. Meermalen stak Hirokami enthousiast een van z'n beringde duimen omhoog als een zanger die met durf een moeilijke frase had afgerond.

Het moet heerlijk zijn om onder zo'n enthousiasmerende dirigent te werken en de schittering van al die ringen vond een weerklank in het orkest. Met prachtige spanningsbogen en onbekommerde begeleidingsmotiefjes wist het LSO de partituur in een stralend licht te zetten. Bovendien toonde Hirokami zich een waar zangersdirigent, die bij elke heikele passage mee-ademde, gas terugnam en de directie als het ware uit handen gaf om de stembanden vrij te laten trillen.

Het verhaal over de oude vetzak Pasquale is snel verteld. Zijn neef Ernesto is verliefd op de arme weduwe Norina en weigert met een jonge adellijke vrouw te trouwen om daarmee het kapitaal van Pasquale veilig te stellen. Pasquale trouwt dan maar zelf, alleen weet hij niet dat Ernesto, Norina en huisvriend dokter Malatesta tegen hem samenspannen. De oude bok wordt een schijnhuwelijk met Malatesta's zus (in werkelijkheid Norina) in de maag gesplitst, die zich zodra het contract getekend is ontpopt als een canaille van het ergste soort. Pasquale wil maar al te graag van dit geldverslindende monster af met als gevolg dat Ernesto uiteindelijk toch met zijn Norina kan trouwen.

Een komisch niemendalletje dat door Donizetti's bruisende muziek sinds de première in 1843 nog steeds overal ter wereld gespeeld wordt. Regisseur Dalia Ibelhauptaite gaf Don Pasquale een liposuctie. De oude, geile bok met Falstaffiaanse proporties ziet er bij haar eerder uit als een gesoigneerde, welgestelde dandy. Hij is algemeen directeur van 'Pasquale Engineering' waar onduidelijk met voltmeters wordt gestoeid. Zijn huis is helwit en postmodern ingericht.

Norina komen we voor het eerst tegen op straat voor een grote etalage van kapsalon 'Parrucchiere Gaetano'; later als ze met Pasquale getrouwd is, komt deze Gaetano uiteraard aan huis. Het decor (Gideon Davey) is voor een reisproductie zeer het aanzien waard. Kleuren, vormen en onduidelijke cijfers geven het geheel iets bizars.

Ibelhauptaite heeft de personages goed bestudeerd en laat ze door de zangers heel natuurlijk spelen. Niet al haar grappen zijn even leuk en haar wil om een mix van art-deco en stomme film te maken, lukt niet altijd even goed. De ontknopingsscène aan het slot is zelfs een jammerlijke mislukking.

Maar, gelukkig is het concept niet al te dwingend en kan de toeschouwer zich meestal onbekommerd laven aan beeld en geluid. Henk Smit speelt en zingt een fantastische titelrol met gevoel voor Donizetti's lyriek en met Italiaanse kleuren. Dat laatste zou je tenor Marcel Reijans (Ernesto) ook gunnen, omdat hij zo'n mooi stemgeluid heeft. Maar Italiaans klonk Reijans zaterdagavond niet; de echte tenore di grazia-klank ontbrak. Hij zong voorzichtig alsof hij niet helemaal goed bij stem was en miste de nasale projectie om goed boven het orkest uit te komen. Geoffrey Dolton was een opvallend goede Malatesta. Jenny Grahn (Norina) stal met spel en zang de show. Een lekker wijf (maatje 36), dat soepel bij Malatesta achterop de fiets springt, dolt met Ernesto en Don Pasquale een hengst tegen zijn harses geeft. En dat alles in belcanto-stijl met alle guirlandes en hoge noten spatzuiver op hun plaats. Klasse.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden