FilmrecensieParadise Drifters

‘Paradise Drifters’ toont het leven aan de zelfkant, vertolkt door perfecte modellen

  Bilal Wahib in ‘Paradise Drifters’. Beeld rv
Bilal Wahib in ‘Paradise Drifters’.Beeld rv

Paradise Drifters
Regie: Mees Peijnenburg
Met Jonas Smulders, Tamar van Waning en Bilal Wahib
★★★☆☆

Nederlandse films staan erom bekend nogal gedreven te worden door dialogen. Heel verfrissend dat er met Mees Peijnenburg (31) een regisseur opstaat die liever de beelden laat spreken.

Peijnenburg had al eerder succes met zijn middellange film ‘Geen Koningen in Ons Bloed’, over een broer en zus in de jeugdzorg. Zijn speelfilmdebuut ‘Paradise Drifters’, dat eerder dit jaar het jeugdprogramma van het Filmfestival van Berlijn haalde, zou je een vervolg kunnen noemen. Het drama belicht de periode na de jeugdinstelling, als drie jonge volwassenen op eigen benen komen te staan, en feitelijk nergens heen kunnen. In de film komen ze samen in een auto naar het zuiden terecht. Het gaat om de achttienjarige, suïcidale Youssef, gespeeld door het nieuwe Nederlands-Marokkaanse talent Bilal Wahib. Jammer dat hij vrij abrupt de film uit wordt geschreven. Het betekent dat we het moeten doen met de negentienjarige Chloe, ongewenst zwanger van haar stiefvader. Ze wordt met lef vertolkt door Tamar van Waning, die via het tv-programma ‘Dream School’ in de film terechtkwam. Liftend naar het buitenland stuit ze op de twintigjarige drugskoerier Lorenzo, gespeeld door picture perfect Jonas Smulders.

Beeldpoëzie

Maar Peijnenburgs ambitie om met weinig woorden een ‘explosieve en emotionele rollercoaster’ te maken, wordt toch niet waargemaakt. Natuurlijk, de beelden van cameraman Jasper Wolf zijn om in te lijsten. Wolf schreef al veel moois op zijn naam, waaronder het Nederlands-Marokkaanse vluchtelingendrama ‘Atlantic’ en het broeierige Braziliaanse ‘Monos’. Het verschil is dat ­Paradise Drifters vrij spel geeft aan Wolfs beeldpoëzie, waardoor de karakters erin ondergesneeuwd raken.

Wat niet erg aannemelijk is, zelfs storend, is dat het leven aan de zelfkant wordt vertolkt door drie prachtige jonge mensen met perfecte kaaklijnen en afgetrainde lichamen. Omdat de acteurs verder niet zo veel hebben om zich in vast te bijten, worden ze al snel een soort op drift geraakte modellen.

De zwerfhondenanalogie ligt er ­tenslotte iets te dik bovenop, door Chloe en Lorenzo slechts enkele woorden of korte zinnetjes te laten uitbraken. Jammer, want Peijnenburg zit in principe wel op het goede spoor.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden