Homostel Sadiq (George Tobal) en Thijs (David Lucieer) in ‘Papadag’ (AvroTros).

TV-columnMaaike Bos

‘Papadag’ doet zijn best in polemische tijden

De commotie over ‘Veronica Inside’ houdt nog aan, maar de fletse geur van komkommertijd is al waarneembaar tussen de herhalingen en importreeksen. Zelfs op zondag. Ik kijk uit naar de eerste ‘Zomergasten’ op 19 juli, merk ik, met Typhoon nog wel.

Toch aardig dat AvroTros op de drempel van het vederlichte zomerseizoen nu de tweede reeks van de serie ‘Papadag’ uitzendt. Het duurde even na het eerste seizoen in 2017, maar het is er. En het tragikomische verhaal over zes vaders van allerlei snit is bij vlagen zo belachelijk dat het lachen is.

Zie ze staan luisteren aan de tussenmuur, die bevriende vaders Ronnie, Louis, Bouzian en Martijn, terwijl Brechtje in het huisje ernaast aan het bevallen is. De lesbische Brechtje en Romaris gaan de baby samen opvoeden met homostel Sadiq en Thijs, van wie een de vader is. Sadiq hoefde in de Papadag-appgroep maar te zeggen “dat het begonnen is”, en de kerels lieten alles uit handen vallen om in het aanpalende pand urenlang luistervink te spelen en alvast een ‘luiertaart’ te maken.

Belachelijk en uitvergroot, maar ook hartverwarmend. Deze mannen zijn er voor elkaar. Hun gedeelde positie als vader overwint alle politieke, economische en culturele verschillen.

Die zijn er namelijk overduidelijk tussen de traditionele bouwvakker Ronnie, de carrièrebankier Louis, de flamboyante Marokkaans-Nederlandse homovader Sadiq met verlegen vriend Thijs, de jonge, hippe ‘DJ Bouz’ en de strakke regelnicht Martijn. De karakters worden nog meer dan in seizoen één flink uitvergroot en in hun net niet voorspelbare tegendeel gekieperd.

Van de ene grappige, licht pijnlijke verrassing in de andere

Aan die redelijk zwart-witte karakters kun je zien dat de scenarioschrijvers vooral kinderboeken, -series en -films schrijven. Tamara Bos maakte bijvoorbeeld ‘Minoes’, ‘Wiplala’ en ‘Het paard van Sinterklaas’, scenarist Lotte Tabbers werkte aan de series ‘Zenith’, ‘De regels van Floor’ en de film ‘De Boskampi’s’. ­Kinderen houden van helder maar omgekeerd. Dat effect zit ook in ‘Papadag’ en maakt de plotwendingen verrassend.

Ex-bankier Louis, nu huisman bij zijn tweede leg, wil bijvoorbeeld eindelijk eens zorgen voor zijn eerste zoon Jelle. Komt hij koken in het studentenhuis, neemt hij vlees mee. “Pap, ik ben veganist!” Pijnlijk. Ex-bouwvakker Ronnie zit ook thuis de was te doen, maar hoopt wel dat kleuterzoontje Jordy opgroeit tot een echte man en de roze jurkjes voortaan laat liggen. Een middagje vissen moet het watje uit het joch verdringen, maar dan blijkt juist Ronnie het aas te griezelig te vinden om aan de haak te rijgen. En: wat moeten die homovaders, nu blijkt dat de lesbische moeders alles rond die baby voor zichzelf inpikken? Van dankbaarheid en delen is opeens weinig sprake meer.

Zo val je van de ene grappige, licht pijnlijke verrassing in de andere. Het stikt er van de goede intenties maar ze pakken verkeerd uit omdat iedereen ook maar mens is.

Iedereen verdedigt zijn eigen domein uit angst grip te verliezen – zo herkenbaar ook in het publieke debat. Het fijne en leerzame aan deze serie is: het lukt die mensen uiteindelijk steeds om open te staan voor het perspectief van de ander en sorry te zeggen. “Bedenk wel: zelfs je grootste vijand bestaat voor zeventig procent uit water”, schrijft dichter Ester Naomi Perquin op Twitter. Die zin komt me opeens heel toepasselijk voor.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden